18-24 Mart Yaşlılara Saygı Haftası – Baş Tacı Büyüklerimiz

Öğretmen etkinlikten önce sandalyeleri aralarında güvenli geçiş boşluğu kalacak biçimde yan yana dizerek küçük bir otobüs oluşturur. Bastonu çocukların görebileceği yere koyar; hikâye kitabını, boya kalemlerini, makas ve yapıştırıcıyı erişimi öğretmen gözetiminde olacak şekilde hazırlar. Çocuklar yarım ay biçiminde otururken öğretmen bastonu gösterir ve “Bu baston kimlere yardım edebilir?” diye sorar. Kısa cevapları kabul eder, “Bazı büyüklerimiz yürürken baston kullanabilir; bazıları kullanmayabilir. Her büyük farklıdır.” diyerek saygılı dili model olur. Ailesinde dede veya nine bulunmayan çocukların da sevdiği başka bir büyüğü düşünmesini söyler. Öğretmen, “Bugün otobüste bir nine gördüm. Ayakta durmakta zorlanıyordu.” diyerek kısa ve canlı bir olay anlatır. “Sence nine neye ihtiyaç duymuş olabilir?” sorusunu sorar; çocukların “oturmak”, “yardım etmek” gibi tek sözcüklü cevaplarını tekrar ederek genişletir. “Boş koltuğum varsa ‘Buyurun, oturabilirsiniz.’ derim.” cümlesini yavaşça söyler ve çocukların birlikte tekrar etmesini ister. “Yaşlılar kimlerdir?”, “Büyüklerimize nasıl davranırız?” sorularını birer birer yöneltir. Yaş almanın herkesin hayatında doğal bir süreç olduğunu; sevgiyle konuşmak, dinlemek, yardım teklif etmek ve izin istemenin saygılı davranışlar olduğunu somut örneklerle açıklar. Öğretmen hikâye kitabından Sefer Dede Hikâyesi’ni kısa duraklamalarla okur. Resimleri gösterip “Sefer Dede nasıl hissediyor?”, “Ona hangi sözü söyleyebiliriz?” diye sorar. Çocukların konuşmak istemediği durumda resimdeki duyguyu yüz ifadesiyle göstermelerine de fırsat verir. Hikâye sonunda öğretmen, “Yardım ederken önce ‘Yardım ister misin?’ diye sorarız.” diyerek çocuklarla bu cümleyi tekrar eder. Öğretmen sandalyeleri göstererek “Burası otobüsümüz.” der. Her turda gönüllü bir çocuk sürücü, bir çocuk yolcu ve bir çocuk dede ya da nine olur; diğer çocuklar sırayla yolcu rolüne katılır. Yaşlı rolündeki çocuk bastonu yalnızca öğretmenin verdiği biçimde tutar; baston savrulmaz ve yere vurulmaz. Öğretmen önce doğru davranışı canlandırır: “Buyurun, isterseniz benim yerime oturun.” Ardından çocuklar aynı kısa cümleyi kullanarak yer verme ve teşekkür etme sahnesini oynar. Kimse yaşlı rolüne zorlanmaz; isteyen çocuk gözlemci olup doğru davranışı alkışla gösterebilir. Drama sonrasında çocuklar ayakta, kendi yerlerinde “Benim Ninem Şarkısı”na öğretmenin sesiyle eşlik eder. Ardından “Ninem Kocaman Gözlüklü” parmak oyununu öğretmen yavaş hareketlerle modelleyerek uygular; çocuklar gözlük için elleriyle halka yapar, önlük için ellerini göğüslerinde birleştirir ve “Ben küçük kaplanım.” bölümünde parmaklarını pençe gibi açar. Öğretmen hareketlerin kimseyle alay etmek için değil, şarkıya eşlik etmek için yapıldığını hatırlatır. Çocuklar yeniden mindersiz boş alanda yarım ay biçiminde oturur. Öğretmen “Bugün neler yaptık, neler öğrendik?”, “En çok hangi etkinliği yaparken eğlendin?” sorularını sorar. “Annemizin annesine ve babasına ne denir?”, “Babamızın annesine ve babasına ne denir?” sorularında ailelerin farklı hitaplar kullanabileceğini kabul eder. “Büyüklerimize nasıl davranmalıyız, onlar bizim için neden önemlidir?” sorularıyla saygı davranışlarını tekrar eder. “Kendini yaşlı olarak düşün; ne hissedersin?” sorusuna çocuklar ister sözle, ister yüz ifadesiyle cevap verir. Öğretmen çocuk başına önceden hazırladığı konuya uygun “Baş Tacı Büyüklerimiz” çalışma kâğıtlarını dağıtır. “Resimdeki büyüğe sevgiyle yardım eden çocuğu boya; istersen öğretmeninle kesip yapıştır.” yönergesini kısa cümlelerle açıklar, önce kendi kâğıdında bir bölümü gösterir ve makas-yapıştırıcı kullanımında gerektiğinde bireysel destek verir. Çalışma kâğıtları çocuklarla yapılacaktır.