Bir rakamını öğreniyorum

Öğretmen etkinlikten önce sayı kartlarını sınıfın farklı noktalarına görünür biçimde yerleştirir; oyun hamurlarını, kuru boyaları ve çalışma sayfalarını hazırlar. Çocukları yarım daireye davet eder ve 1 rakamı kuklasını saklayarak merak uyandırır. Kuklayı çıkarıp kısa ve neşeli bir sesle, “Merhaba, benim adım 1. Bugün sınıfta beni bulabilir misiniz?” der. Çocuklara sayı kartındaki 1 rakamını gösterir; rakamın üzerinden parmağıyla yukarıdan aşağıya doğru yavaşça geçerek model olur. Çocuklardan önce havada, sonra avuçlarının içinde bir kez aynı hareketi yapmalarını ister. Katılmak istemeyen çocuklar öğretmeni izleyebilir. Kukla, “Gökyüzünde bir tane güneş, yüzümüzde bir tane burun var. Sınıfımızda bir tane olan başka ne görebiliriz?” diye sorar. Öğretmen çocukların çevrelerine bakmalarına zaman tanır; her çocuktan yalnızca bir nesne göstermesini ister ve birlikte “bir” denir. Ardından “Sayıları Severiz” şiirini kısa bölümler hâlinde, jestlerle okur: “Yaşar gibi hepsi, bakarlar bize, gülerler bize hep; arkadaşlığı güzeldir sayıların. Yalnızca bir, iki, üç; hem sayılar olmasa yaşımızı, çiçek çiçek kim sayardı bizim?” Çocuklar istedikleri sözcükleri ve “bir” ifadesini öğretmenin ardından tekrar eder. Öğretmen “Ben, küçük kaplanım. Taştan taşa atlarım. Etkinliği duyunca, sandalyeye konarım.” tekerlemesini söyler. Çocuklar küçük kaplan gibi yavaş ve güvenli adımlarla masalara geçer. Her çocuğa oyun hamuru verilir. Öğretmen hamuru iki eli arasında yuvarlayıp uzun bir parça yapar ve düz şekilde yerleştirerek 1 rakamını oluşturur. “Yuvarla, uzat, masaya koy.” biçiminde üç kısa yönerge verir. Çocuklar kendi 1 rakamlarını yapar; gerekirse öğretmen el üstünden yönlendirmek yerine hamuru yanında yeniden modelleyerek destek olur. Tamamlayan çocuklar hamurdan bir tane seçtikleri nesneyi yapabilir. Sonunda herkes hamurunu toplar ve masa düzenine katkı verir. Çocuklar daireye geçer. Öğretmen çeşitli sayı kartlarını ortaya, aralarında boşluk kalacak şekilde koyar. Üç-dört kişilik küçük grupları sırayla çağırır ve “Bir tane 1 kartı bul, kuklanın yanına bırak.” der. Önce kendisi bir kart seçerek oyunu gösterir. Çocuklar birbirini bekleyerek yalnızca bir kart alır; doğru kart bulunduğunda grup birlikte bir kez alkışlar. Farklı bir kart seçildiğinde “Bir daha bakalım; 1 uzun ve düzdü.” denilerek yeniden deneme fırsatı sunulur. Hız veya kazanan vurgusu yapılmaz. Hareket için kartlardan bir 1 rakamı seçilip görünür bir yere konur. Öğretmen kuklayla “1 ne söylerse onu bir kez yapalım.” der. Çocuklar bir kez zıplama, bir kez çömelme, bir kez dönme veya bir kez el çırpma seçeneklerinden birini uygular. Her hareketten sonra durulur ve “Kaç kez yaptık?” sorusuna hareketle birlikte “Bir!” yanıtı verilir. Çocuklar sırayla bir hareket seçebilir; zıplamak istemeyenler otururken bir kez ellerini kaldırabilir. Çocuklar yeniden yarım daire olur. Kukla bulunan kartları göstererek “Bugün kimi tanıdık?” diye sorar. Öğretmen değerlendirme sorularını somutlaştırarak tek tek yöneltir: “Hangi çalışmayı yaparken yoruldun veya zorlandın?”, “Hangi çalışmayı yaparken eğlendin?”, “1 rakamını nasıl yazdın?”, “Şiiri söylerken en çok hangi kelimeyi sevdin?” ve “Oyun hamuruyla 1 rakamını yaparken ne hissettin?” Çocuklar konuşarak, göstererek veya kuklaya fısıldayarak yanıt verebilir. Son olarak “1 Rakamını Hatırlayalım”, “1 Rakamını Yazma” ve “Altında Üstünde” çalışma sayfaları ile kuru boyalar dağıtılır. Öğretmen her sayfanın yönergesini kısa cümlelerle açıklar, ilk örneği parmağıyla gösterir ve 1 rakamında yukarıdan aşağıya ilerlemeyi modeller. Çocuklar sayfaları kendi hızlarında tamamlar; öğretmen zorlananlara sözel ipucu ve yakınında model sunar. Hazırlanan çalışma kâğıtları çocuklarla birlikte uygulanır.