Öğretmen, sınıfta çocukların güvenle hareket edebileceği boş bir alan bırakır; hazırladığı “Say-Yaz” ile “Çiftlik Hayvanları ve Yavruları” çalışma sayfalarını ve kalemleri etkinliğin son bölümü için masalarda hazır tutar. Çocukları yarım ay biçiminde yanına çağırır ve alçak sesle “Mö, mö… Bu sesi duyan var mı?” diye sorar. Cevapları dinler, “Evet, inek sesi. İnek bir çiftlik hayvanıdır.” diyerek kısa cümlelerle tekrar eder. Ardından “Çiftlikte başka kimler yaşıyor olabilir? Sesini ya da hareketini göstermek ister misin?” der. İsteyen çocuklar yerinden ses çıkarır veya küçük bir hareket yapar; konuşmak istemeyen çocuklar yalnızca arkadaşlarını izleyebilir.
Öğretmen “Şimdi çiftlikte yürüyelim.” diyerek çocukları boş alana davet eder. Önce kendisi model olur: “At gibi yavaş yürüyorum.” Çocuklar at gibi yürür. “At durdu; herkes heykel oldu.” yönergesiyle kısa duraklamalar yapar. Sırasıyla koyun gibi küçük adımlarla ilerleme, horoz gibi dik durup kanat çırpma, eşek gibi ağır ağır yürüme ve inek gibi ot yer gibi eğilme canlandırılır. Her yönerge tek tek verilir; çocukların birbirine çarpmadan kendi yerlerinde hareket etmeleri hatırlatılır. Öğretmen “Hayvanlar da dinlenir.” diyerek sakin bir nefes alma ve oturma geçişi yaptırır.
Çocuklar oturduğunda öğretmen yüzünü ve sesini kullanarak kısa bilmeceleri birer birer söyler. “Yeşil alanlarda otlanır, yünleri yumuşaktır, ahırda yaşar; kuzuları coşar.” bilmecesinden sonra bekler ve “Koyun.” cevabını çocuklarla tekrarlar. “Çayırda gezer, ot ve saman yer, sütü faydalıdır, benekleri siyahtır.” için inek; “Çok hızlı koşar, ayaklarında nalı var, yük ve insan taşır.” için at; “Sabah erken uyanır, ‘üüürü üüü’ der.” için horoz; “Ağır yük taşır, arpa ve saman yer, kulakları uzundur, ‘aai aai’ der.” için eşek cevabını birlikte söylerler. Her bilmece sonrasında öğretmen hayvanın sesini çıkarır, çocuklar sesi bir kez tekrarlar. Yanıt vermekte zorlanan çocuğa iki seçenek sunar: “Sence koyun mu, at mı?”
Öğretmen, “Hayvanın yavrusu annesini arıyor.” diyerek kısa bir eşleştirme oyunu başlatır. Kendisi “Ben koyunum; yavrumun adı kuzu.” der ve ellerini kalbine koyar. Çocuklar öğretmenin ardından “Koyun-kuzu” der. Aynı biçimde “İnek-buzağı”, “At-tay”, “Tavuk-civciv” eşleştirmeleri kısa tekrarlarla yapılır. Çocuklardan yalnızca bildikleri eşleştirmeyi söylemeleri beklenir; öğretmen doğru sözcüğü yargılamadan modelleyerek tekrar eder. Ardından herkes istediği bir hayvanı seçer. Öğretmen “Seçtiğin hayvanın sesiyle kısa bir şey söyleyebilirsin; istersen sadece hareket yapabilirsin.” der. Bir çocuk inek sesiyle, örneğin, otların lezzetli olduğunu anlatır; arkadaşları yüz ifadesi, sesi ve hareketinden hangi hayvan olduğunu tahmin eder. Her denemeden sonra çocuk hayvanını ve söylemek istediğini açıklar. Alkış yerine sessiz parmak şıklatma ya da el sallama ile katılım desteklenir.
Masalara geçiş için öğretmen “Haydi bakalım masaya, haydi bakalım masaya.” tekerlemesini söyler; çocuklar sakin adımlarla yerlerine gelir. Çalışma kâğıtları dağıtılır, yaşa uygun kısa yönergeler tek tek açıklanır ve önce öğretmen parmağıyla örnek gösterir. Çocuklar “Say-Yaz” sayfasındaki hayvanları ve tavukların yumurtalarını dokunarak sayar; miktarı kutudaki rakamla eşleştirir, yapabiliyorsa rakamın üzerinden geçer ya da yazar. “Çiftlik Hayvanları ve Yavruları” sayfasında hayvanları yavrularına çizgiyle ulaştırır; bilmecelerin cevabı olan hayvanın altındaki sayıyı ilgili bilmeceye bakarak işaretler veya yazar. Öğretmen gerekli olduğunda saymayı birlikte yavaşlatır, kalemi tutma ve çizgiyi sürdürme konusunda bireysel destek verir; çalışma kâğıtları çocuklarla bu şekilde tamamlanır.
