Ekmeğin oluşumu

Öğretmen etkinlikten önce kakaolu kurabiye malzemelerini çocukların kullanabileceği küçük miktarlara ayırır, farklı ağırlıklarda un bulunan poşetleri kapatır, teraziyi yerleştirir ve hediye paketi malzemelerini düzenler. Besin alerjilerini kontrol eder; pişirme işleminin yalnızca yetişkin tarafından yapılacağını planlar. Çocukları yarım ay biçiminde oturtur, unu göstererek “Bu nedir? Sizce un neden yapılır?” diye sorar. Her çocuğa düşünmesi için süre verir; cevapları doğru-yanlış olarak ayırmadan dinler. Ardından “Un, buğday tanelerinin öğütülmesiyle yapılır. Unla ekmek, kek ve kurabiye yapabiliriz.” diyerek kısa ve somut bir açıklama yapar. Öğretmen bilmeceleri yavaşça ve hareketlerle söyler: “Ey bulutlar, bulutlar, Yusuf’u yedi kurtlar; ben bir şekil kuş gördüm, tepesinden yumurtlar.” ve “Bir kavağım var, uzundan uzun; her sene verir, bir salkım üzüm.” Çocuklardan cevabı birlikte söylemelerini ister: “Buğday!” Anlaşılmayan dizeleri uzatmadan buğdayın başağında çok sayıda tane bulunduğunu açıklar. Çocuklar ayağa kalkar; önce kollarını yukarı uzatıp rüzgârda sallanan buğday, sonra oldukları yerde yavaşça dönerek değirmen, en sonunda küçülüp yere çömelerek un olurlar. Hareketler yarışmadan, herkesin kendi hızında yapılır. Öğretmen masaya farklı ağırlıklardaki un poşetlerini getirir. Çocuklar sırayla bir poşeti iki eliyle kaldırır ve “hafif” ya da “ağır” tahmininde bulunur. Öğretmen iki poşeti yan yana gösterip “Hangisi daha ağır olabilir?” diye sorar. Her çocuk poşetleri güvenli biçimde terazinin üzerine koyar; öğretmen terazinin ağır olan tarafta aşağı indiğini gösterir. Çocuklar sonucu gözleriyle kontrol eder ve tahminleri farklı çıkarsa “Birlikte deneyip öğrendik.” denir. Un poşetleri açılmaz ve çocukların yüzlerine yaklaştırılmaz. Mutfak çalışmasına geçmeden önce öğretmen “Şimdi undan kakaolu kurabiye yapacağız.” der. Eller temizlendikten sonra çocuklar küçük gruplara ayrılır. Öğretmen kurabiye malzemelerini tek tek gösterip adlandırır ve her defasında yalnızca bir yönerge verir: “Malzemeyi kaba ekle.”, “Yavaşça karıştır.”, “Hamurdan küçük bir parça al.” Çocuklar sırayla malzeme ekler, karıştırır ve öğretmenin hazırladığı hamurdan avuç içine uygun parçalar alarak yuvarlar. Dokunmak istemeyen çocuk malzemeyi göstermeyi veya arkadaşını izlemeyi seçebilir. Hamurun yenmemesi hatırlatılır. Kurabiyeler hazırlanırken çocuklarla kısa bir sıralama konuşması yapılır: “Önce malzemeleri ekledik, sonra karıştırdık, şimdi şekil verdik.” Öğretmen pişirme aşamasını çocuklardan uzakta yürütür. Bekleme süresinde çocuklar yeniden buğday-değirmen-un-kurabiye hareketlerini yapar; öğretmenin söylediği sözcüğe uygun tek hareketi seçer. Ardından çocuklar ikili gruplarda kurabiye yaparken gerçekleştirdikleri bir hareketi sessizce canlandırır, diğer çocuklar bunun karıştırma mı yoksa yuvarlama mı olduğunu söyler. Soğuyan kurabiyeler poşetlere öğretmen gözetiminde yerleştirilir. Öğretmen “Kurabiyelerimizin bir bölümünü ailelerimize hediye edeceğiz.” der. Çocuklar hediye paketi malzemeleri arasından seçim yapar, poşetlerini süsler ve yardıma ihtiyaç duyduklarında öğretmenden destek ister. Paketler karıştırılmadan ayrılır. Çocuklar çemberde paketlerini gösterir; “Bugün neler yaptık?”, “En çok hangi etkinlikten zevk aldınız?” ve “Kendi kurabiyenizi yaparken neler hissettiniz?” soruları sorulur. Konuşmak istemeyen çocuk yaptığı hareketi göstererek cevap verebilir. Son olarak öğretmenin konuya ve yaşa uygun hazırladığı çalışma kâğıtları çocuklara dağıtılır. Öğretmen görselleri tek tek göstererek “Unla yapılanları parmağınla göster.” ve “Ağır olan poşeti bul.” gibi kısa yönergeler verir. Çocuklar çalışma kâğıtlarını öğretmenle birlikte yapar; yönerge tekrar edilir, gerektiğinde bireysel model olunarak destek sağlanır.