En iyi arkadaşım

Öğretmen etkinlikten önce iki sandalyeyi yaklaşık bir metre arayla güvenli bir alana yerleştirir; topa vurma çizgisini belirler. Seramik hamurunu çocuklara yetecek parçalara ayırır, kalıp ve oklavaları masaya hazırlar. Çocukları çembere davet ederek mutlu ve üzgün yüz maskelerini gösterir. “Bu yüz nasıl hissediyor?” diye sorar; çocukların yüz ifadelerini taklit etmelerine zaman verir. Ardından “En yakın arkadaşlarınızla neler yaparsınız?” ve “En iyi arkadaşınızla birlikteyken ne hissedersiniz?” sorularını yöneltir. Konuşmak istemeyen çocuklar uygun maskeyi göstererek katılabilir. Öğretmen “Şimdi iki arkadaşın başından geçenleri dinleyeceğiz.” diyerek “En İyi Arkadaşım” hikâyesini kısa cümleler, mimikler ve ses tonu değişiklikleriyle anlatır. Dikkati desteklemek için uygun yerlerde durup “Sizce arkadaşı şimdi mutlu mu, üzgün mü?” diye sorar. Hikâye sonunda maskeleri sırayla çocuklara verir. Her çocuk maskelerden birini seçer ve isterse “Ben … olunca mutlu/üzgün olurum.” cümlesini tamamlar. Öğretmen, “Duygumuzu arkadaşımıza söylemek bizi rahatlatabilir. Arkadaşımız konuşurken onu dinlemek de dostluktur.” diyerek paylaşımı somutlaştırır. Ayağa kalkma geçişinde öğretmen tekerlemeyi hareketlerle söyler; çocuklar sayı kadar parmak göstererek tekrar eder: “1, gel de cebime gir; 2, nerede çorabımın teki; 3, bu okuldan ayrılması güç; 4, gel de üzerimi ört; 5, oynayalım kardeş kardeş.” Tekerleme bir kez yavaş, bir kez ritimli biçimde tekrarlanır. Çocuklar sayışmayla iki küçük gruba ayrılır. Öğretmen takımın birlikte hareket eden ve birbirine yardım eden kişiler olduğunu açıklar. Gruplar iki seçenek arasından ya da kendi önerilerinden bir takım adı seçer. Öğretmen sandalyelerden oluşan kaleyi ve bekleme yerini gösterir. Önce topu çizgiye koyup tek vuruşla kaleye göndermeyi modeller. “Sıranı bekle, topa bir kez vur, sonra arkadaşının yanına geç.” şeklinde kısa yönerge verir. Çocuklar sırayla dener; ihtiyaç duyan çocuk çizgiye yaklaştırılır veya öğretmenin eliyle yönlendirilir. Her gol birlikte ritmik olarak sayılır, ancak gruplar karşılaştırılmaz; sınıfın ortak amacı herkesin denemesi ve arkadaşını alkışlamasıdır. Oyun sonunda çocuklara “Gol attın mı?” ve “Neler hissettin?” soruları sorulur. Çocuklar nefeslerini düzenleyerek masalara geçer. Öğretmen kalp biçiminde bir dostluk kolyesi yapılacağını söyler; hamurun yumuşatılmasını, oklavayla açılmasını ve kalıba bastırılmasını sırayla modeller. Çocuklar hamuru sıkar, yuvarlar ve avuçlarıyla yumuşatır. Ardından oklavayı iki eliyle ileri-geri hareket ettirerek hamuru açar ve kalp kalıbını üzerine bastırır. Kalıbı kullanmak istemeyen çocuk eliyle basit bir kalp biçimi oluşturabilir. Öğretmen her kalbin üst bölümüne ip için güvenli bir delik açar. İpin daha sonra bu delikten geçirileceğini gösterir; kalplerin pişirilmek üzere öğretmen tarafından alınacağını açıklar. Toparlanırken çocuklar yaptıkları kalbi kime vermek isteyebileceklerini söyler; kimse bir arkadaş adı vermeye zorlanmaz. Öğretmen “Sevgimizi güzel bir sözle, paylaşarak veya yardım ederek gösterebiliriz.” der. Çemberde “En yakın arkadaşınızla neler paylaşırsınız?”, “Dostluk nedir?”, “Hangi durumlarda mutlu olursunuz?” ve “Sizce takım ne demektir?” sorularını yöneltir. Kısa cevapları kabul eder ve çocukların birbirini dinlemesini destekler. Pişirilen kalpler sonraki buluşmada öğretmen desteğiyle ipe geçirilerek tamamlanır. Etkinliğin sonunda öğretmen konuya ve yaşa uygun çalışma kâğıtlarını dağıtır. Yönergeyi tek tek göstererek kısa biçimde açıklar, önce bir örnek yapar ve çocukların çalışma kâğıtlarını tamamlamalarına gerektiğinde sözel ya da fiziksel destek verir.