Evimizin çatısı üçgen

Etkinlikten önce öğretmen farklı büyüklükteki üçgen kartonları çocukların güvenle ulaşabileceği, görünür fakat merak uyandıran sınıf köşelerine yerleştirir. Birkaç üçgeni sanat masasında bırakır; yapıştırıcıları, boya kalemlerini, tahta kalemini, peçete veya tahta silgisini hazırlar. Hareket alanındaki kayma ve çarpma risklerini giderir. Çocukları yarım ay biçiminde oturtup bir üçgen gösterir ve “Bugünkü oyunumuzun adı Üçgen Avı. Bu şekle üçgen denir.” der. Parmağıyla üçgenin kenarlarını yavaşça izler, her köşede durarak çocuklarla birlikte “Bir, iki, üç” diye sayar. Çocuklardan havada parmaklarıyla üçgen çizmelerini, ardından ellerini başlarının üzerinde birleştirerek üçgen çatısı oluşturmalarını ister. Öğretmen “Birazdan üçgen avcıları olacağız. Müzik çalarken yürüyecek ve gözlerimizle üçgen arayacağız. Koşmayacağız. Bir üçgen bulunca onu alıp yanıma geleceğiz.” diyerek kısa ve tek aşamalı yönergeler verir. Nasıl aranacağını kendisi gösterir. Müzik açılır ve çocuklar sınıfta üçgen arar. Her çocuğun en az bir üçgene ulaşabilmesi için gerektiğinde “Sanat köşesine bakabilirsin.” gibi ipuçları sunulur; çocuklar birbirleriyle yarıştırılmaz. Müzik durduğunda herkes elindeki kartonu kaldırır. Öğretmen farklı büyüklükleri görünür hâle getirerek “Bunların hepsi üçgen; bazıları büyük, bazıları küçük.” açıklamasını yapar. Çocuklar üçgenlerini alarak masalara geçer. Öğretmen bir üçgeni yerleştirip “Bu üçgen bir evin çatısı olabilir.” diyerek boya kalemiyle altına basit bir ev gövdesi çizer. İnsan vücudu, ağaç veya dondurma külahı gibi seçenekleri sözlü olarak hatırlatır ancak çocukların kendi düşüncelerini kullanabileceğini belirtir. Her çocuk seçtiği üçgenleri yapıştırır ve boya kalemleriyle resmini tamamlar. Yapıştırıcıyı az sürme hareketi modellenir; kapağı açma, kalemi kavrama veya kartonu bastırma konusunda ihtiyaç duyan çocuklara yardım edilir. Çocuklardan resimlerindeki üçgeni parmaklarıyla göstermeleri istenir. Çalışmalar güvenli bir yerde kurumaya bırakılırken hareket oyununa geçilir. Öğretmen çocukları oyun alanına davet eder ve orta boy üçgen kartonları iki kısa yol oluşturacak biçimde zemine aralıklı yerleştirir. Kartonların kaymadığını kontrol eder. Yolun sonundaki iki masanın silinebilir yüzeylerine tahta kalemiyle büyük daireler ve üçgenler çizer. Önce kendisi üçgenlerin üzerinden küçük adımlarla ilerlemeyi veya iki ayakla hafifçe sıçramayı, masaya ulaşınca yalnızca üçgeni peçeteyle silmeyi gösterir. Çocuklar ister adımlayarak ister sıçrayarak ilerleyebilir. Çocuklar ikili gruplar hâlinde sırayla yola çıkar; amaç hızlı olmak değil, üçgenleri fark ederek yolu tamamlamaktır. Her çocuğa “Üçgene bas, dur, sonraki üçgene geç.” biçiminde kısa yönergeler verilir. Masaya ulaşan çocuk şekillere bakar, parmağıyla üçgeni gösterir ve yalnızca onu siler. Daireye dokunursa öğretmen “Bu şekil yuvarlak; üç köşeli olanı yeniden bulalım.” diyerek seçim yapmasına yardım eder. Sırasını bekleyen çocuklar elleriyle çatı oluşturur veya arkadaşlarının adımlarını sessizce sayar. Böylece tüm çocuklar baskı yaşamadan oyuna katılır. Oyun bitince çocuklar çalışmalarının yanına geçer. İsteyen çocuk “Benim üçgenim…” cümlesini bir sözcük ya da kısa cümleyle tamamlar. Öğretmen sırasıyla “Bugün hangi şekli öğrendik?”, “Üçgenin kaç köşesi ve kaç kenarı var?”, “Etrafımızda üçgen şekline benzer neler var?” ve “Arabaların tekerlekleri üçgen şeklinde olsaydı ne olurdu?” sorularını sorar. Çocukların göstermesine, canlandırmasına veya sözle yanıtlamasına fırsat verir; üçgenin üç köşesi ve üç kenarı olduğunu yeniden modeller. Son olarak öğretmen yaşa uygun hazırladığı çalışma kâğıtlarını dağıtır. Kâğıttaki üçgenleri parmakla bulma, boya kalemiyle işaretleme veya tamamlama yönergesini tek tek göstererek açıklar. Çocuklar çalışma kâğıtlarını yapar; öğretmen gerektiğinde el üstünden yönlendirmeden sözel ipucu ve bireysel destek verir.