Komşularımız ve biz

Öğretmen etkinlikten önce kitabı, sepeti, çocukların alerji bilgileri kontrol edilmiş yiyeceği, dört bardağı, beyaz karanfilleri, suyu, boyayı, kartonu ve şekil kartlarını hazırlar. Şekil kartlarını çocukların güvenle ulaşabileceği biçimde yere yerleştirir. Çocukları yarım ay şeklinde oturtup “Yanımızda yaşayan ya da bize yakın olan kişilere komşu deriz. Şimdi komşuların konuştuğu eğlenceli bir tekerleme dinleyelim.” der. Tekerlemeyi önce yavaşça, jest ve mimiklerle söyler: “Komşu, komşu! Hu, hu! Oğlun geldi mi? Geldi. Ne getirdi? İnci, boncuk. Kime, kime? Sana, bana. Başka kime? Kara kediye. Kara kedi nerede? Ağaca çıktı. Ağaç nerede? Balta kesti. Balta nerede? Suya düştü. Su nerede? İnek içti. İnek nerede? Dağa kaçtı. Dağ nerede? Yandı, bitti kül oldu.” Çocuklar “Hu, hu!”, “Geldi.” ve “Sana, bana.” bölümlerine katılır. İkinci tekrarda öğretmen bazı sözlerden önce durarak çocukların tamamlamasını bekler; söylemek istemeyenler hareketlerle eşlik edebilir. Ardından iki kitap gösterir ve çocukların işaret ederek birini seçmesine fırsat verir. Seçilen kitabın kapağı incelenir. “Kapakta kimi görüyorsun?”, “Sence ne olacak?” soruları sorulur. Kısa tahminler dinlendikten sonra kitap okunur; olay ve karakterlerle ilgili basit sorularla çocukların katılımı sağlanır. Öğretmen sepeti göstererek “Bu sepet komşusuna selam götürecek.” der. Çocuklar ayakta halka olur ve el çırpma ritmiyle yerlerinde dans eder. Sepeti alan çocuk bir arkadaşına yaklaşır, “Merhaba.” der ve sepetteki yiyeceği öğretmen desteğiyle paylaşır. Arkadaşı “Teşekkür ederim.” diyerek sepeti devralır. Katılmak istemeyen çocuk, sepeti öğretmene verebilir. Her çocuğun sıraya girme zorunluluğu olmadan oyuna dâhil olması desteklenir. Sonunda “Beklerken ne hissettiniz?” diye sorulur; çocuklar mutlu, heyecanlı ya da sabırsız yüz ifadelerini taklit eder. Farklı duyguların doğal olduğu belirtilir. “Şimdi ilkbahar komşularımızı gözlemleyeceğiz.” denilerek bahçeye geçiş kuralları kısa biçimde hatırlatılır: “Yan yana yürüyelim, bitkilere dokunmadan bakalım.” Çocuklar öğretmen gözetiminde ikili gruplarla ağaçları, çiçekleri ve çevredeki değişimleri inceler. Sınıfa dönünce “Bahçede hangi değişiklikleri gözlemlediniz?” sorusu yöneltilir. Çiçeklerin farklı renklerde olabileceği, bunun bitkinin türüyle ilişkili olduğu sade bir dille açıklanır. Öğretmen dört bardağı çocukların görebileceği masaya koyar. Bardakları suyla doldurup çocukların seçtiği renk boyaları ekler. Çocuklar sırayla suyu karıştırır ve her bardağa bir beyaz karanfil yerleştirilmesini izler. “Sizce çiçeklerin rengi değişir mi?” denir; çocuklar evet-hayır biçiminde tahminde bulunur. Bardaklara yalnızca öğretmen eşliğinde yaklaşılması hatırlatılır ve etkinliğin sonunda yeniden gözlem yapılacağı söylenir. Hareketli geçiş için “Bir, iki, üç, dört, beş” denilerek parmaklar sırayla açılır. “Bir balık yakaladım canlı; ama bıraktım gitti; elimi ısırdı çünkü. Hangi elini ısırdı? Sağ elimin küçük parmağını.” parmak oyunu hareketleri modellenerek iki kez oynanır. Çocuklarla 1’den 5’e kadar sayılır. Üzerinde çiçek, kelebek ve arılar bulunan karton gösterilir; çocuklar sırayla yalnızca çiçekleri işaretler, sayar ve seçtikleri renkle boyar. Şekil kartları yere yayılır. Öğretmen bir şekli gösterip adını söyler: “Hoplayalım, zıplayalım, daldan daire toplayalım.” Çocuklar yürüyerek ya da küçük bir sıçramayla aynı şekli bulur ve sepete koyar. Her turda kartlar birlikte sayılır; hız veya kazanan vurgusu yapılmaz. Karanfiller yeniden incelenir; “Deneyimizi sevdiniz mi?” ve “Daldan meyve yerine şekil toplamak eğlenceli miydi?” soruları sorulur. Son olarak konuya ve yaşa uygun çalışma kâğıtları dağıtılır; kısa yönerge modellenir ve çalışma kâğıtları çocuklarla, gerektiğinde bireysel destek verilerek tamamlanır.