Öğretmen etkinlikten önce minderleri hareket alanı bırakacak biçimde dizer; masaya tabaklar içindeki bütün meyveleri, boya kalemlerini, baskı boyasını, patates veya baskıya uygun meyveleri yerleştirir. Bıçak yalnızca öğretmende kalır. Çocuklar minderlere çağrılır. Öğretmen tekerlemeyi ritimle söyler: “Ben, küçük kaplanım. Taştan taşa atlarım. Minderleri görünce üstlerine zıplarım.” Çocuklar öğretmeni görerek bir minderden diğerine küçük zıplamalar yapar, sonra kendi minderlerine oturur. Öğretmen “Kaplanlar şimdi gözleriyle bakıyor, kulaklarıyla dinliyor.” diyerek sakin geçişi sağlar.
Öğretmen tabağındaki elmayı gösterir ve kısa sorular sorar: “Bu elma bir parça mı, tam mı?” “Tam elma bölünmüş mü?” Çocukların sözel yanıtlarını, işaret etmelerini veya baş sallamalarını kabul eder. “İki arkadaş bu elmayı eşit paylaşacak. Öğretmen keser, çocuklar uzak durur.” diyerek meyveyi iki eşit parçaya böler. “Bakın, artık iki yarım var. İki yarım yan yana gelirse yine tam elma olur.” der. Çocuklar isterlerse bir yarımı eline alır, uygun diğer yarımı bulup tabağa yan yana koyar. Portakal gibi başka bir meyveyle aynı deneyim tekrarlanır; her çocuk “tam” ya da “yarım” sözcüğünden birini kullanmaya teşvik edilir.
Çocuklar ayağa kalkar. Öğretmen “Tam deyince kollarımızla kocaman yuvarlak yapalım; yarım deyince bir kolumuzu yuvarlak yapalım.” diye model olur. Yavaş, ardından biraz hızlı yönergelerle oyun oynanır. Yanıtı karıştıran çocuklara öğretmen yeniden model olur; çocuklar birbirini bekler ve yarışılmaz. Minderlere dönüldüğünde “Bütün Yarım Şarkısı” dinlenmeden, öğretmenin söylediği kısa bölümler tekrar edilerek söylenir. Ardından çocuklar “Gördüm bütün bir elma, yarısını ver bana…” tekerlemesine elma tutma ve paylaşma hareketleri ekler.
Öğretmen günlük yaşamla bağ kurar: “Uyandığında hava aydınlık mıydı? Kahvaltıdan sonra ne yaptın?” Sonra sınıf duvar saatini gösterir. “Saatin uzun kolu yukarıdaysa tam saattir.” diyerek daha önce bilinen tam saatleri kısaca hatırlatır. Uzun kolu altıya, kısa kolu iki sayının arasına getirip “Uzun kol aşağıya gelince buçuk deriz. Bu, saatin yarısı geçti demektir.” açıklamasını yapar. Çocuklardan yalnızca uzun kolun yukarıda mı aşağıda mı olduğunu göstermeleri istenir. Öğretmen saati tam ve buçuk görünümünde değiştirirken çocuklar kollarını saat kolu gibi yukarı veya aşağı uzatır.
Masalara geçişte öğretmen “Yarım adımlarla masaya yürüyelim.” der; çocuklar yavaşça yerlerine oturur. Her çocuk baskı için patatesi veya meyveyi seçer. Öğretmen boyaya hafifçe dokundurup tabağın üzerine bir baskı yaparak “Bu bütün iz.” diye model olur. Önceden öğretmenin ikiye böldüğü baskı aracının yarım yüzeyiyle iki iz bırakarak “Bunlar iki yarım iz.” der. Çocuklar tabak üzerinde bütün veya yarım baskılar oluşturur; istediği renkleri seçer. Öğretmen “Bana bir bütün izini göster.” ve “İki yarım izin nerede?” sorularıyla bireysel destek verir.
Çalışmalar kururken çocuklar yeniden minderlere gelir. Öğretmen “Pencereye Konan Saat” hikâyesini kısa ve sözlü olarak anlatır; saatin tik tak sesini çocuklar parmaklarını dizlerine hafifçe vurarak çıkarır. “Saatim Çaldı Bip Bip Bip” ve “Eski Saat” şarkılarından bilinen bölümler, saat kolu hareketleriyle söylenir. Değerlendirmede “Bugün neler yaptık?”, “Tam nedir?”, “Yarım nedir?”, “Yarım neye benzer?”, “Yarım bir elmayı tekrar bütün yapmak mümkün mü?” soruları sorulur. İsteyen çocuk “En çok hangi etkinliği yaparken eğlendin?” sorusuna yanıt verir; “Saat olmasaydı zamanı nasıl anlardık?” ve “Senin saatin var mı?” sorularında kısa, kabul edici sohbet yürütülür.
Etkinliğin sonunda öğretmen bütün-yarım görselleri ve tam/buçuk saat görselleri içeren çalışma kâğıtlarını dağıtır. “Bütün olanı boya, iki yarımı çizgiyle eşleştir; uzun kol aşağıdaysa buçuk olan saati göster.” yönergesini tek tek modelleyerek açıklar. Çocuklar çalışma kâğıtlarını yaşlarına uygun sürede tamamlar; öğretmen gereksinim duyan çocuklara görseli birlikte inceleyerek ve kısa ipuçları vererek destek olur.
