Öğretmen, “Gelin Giyer Beyazı” etkinliğinden önce çalışma sayfalarını ve kuru boya kalemlerini hazır bulundurur; oyun için sınıfta güvenli bir boş alan bırakır. Video kullanılmadan, renkler kuru boya kalemleri ve sınıftaki gözlemler üzerinden somutlaştırılır. Çocuklar yarım ay şeklinde otururken öğretmen, “Mini mini tavşanlarız. Zıp zıp zıplar, hop hop hoplarız. Sessizce yerimize geçer, öğretmenimizi dinleriz.” der ve hareketi kendisi de yaparak kısa yönergeleri model olur.
Öğretmen siyah, beyaz ve gri kuru boya kalemlerini birer birer gösterir. “Bu siyah. Hep birlikte siyah diyelim.”, “Bu beyaz.” ve “Bu gri.” diyerek çocukların renk adlarını tekrar etmesine fırsat verir. Ardından, “Gözlerimizle sınıfa bakalım. Siyah, beyaz ya da gri gördün mü?” diye sorar. Her çocuk bulunduğu yerden bir nesneyi işaret edebilir, tek sözcükle renk adını söyleyebilir ya da öğretmenin iki seçeneğinden birini seçebilir. Öğretmen doğru yanıtları hemen pekiştirir: “Evet, sen griyi gördün.” Gri için “Siyah ile beyaz bir araya gelince gri olur.” açıklamasını kısa ve anlaşılır biçimde verir.
Öğretmen, “Şimdi şiirimizi ellerimiz ve sesimizle söyleyelim.” diyerek her dizeyi önce kendisi söyler, çocukların ardından tekrar etmesini ister. Çocuklar kırmızıda elma tutuyormuş, sarıda armut kokluyormuş, yeşilde yaprak gibi sallanıyormuş, mavide gökyüzünü gösteriyormuş gibi basit hareketler yapar. Şiir yavaş ve neşeli bir ritimle söylenir:
“Gelin giyer beyazı,
Kırmızı elmanın rengi,
Sarı armut gibi,
Yeşili görünce,
Yaprak uçtu iyice,
Gökyüzü masmavi,
Gelin giyer beyazı,
Bak gözlerim kapkara,
Gözlerime baksana,
Gökkuşağı rengârenk,
Bak her şey ayrı renk,
Mavi sarı kırmızı,
Karışınca olur başka renk.”
Öğretmen çocukların dikkatini sese çevirir: “Şimdi kulaklarımız ü sesini dinleyecek.” Dudaklarını küçük bir yuvarlak yaparak “üüü” sesini uzatır; çocuklar da isterlerse sesi çıkarır. “Üzüm”, “ütü” ve “üfle” sözcüklerini yavaşça söyler. Çocuklar ü sesi duyduklarında ellerini kulaklarına götürür; duymakta zorlanan çocuk öğretmeni izleyerek harekete katılır. Öğretmen, “Üzümün başında hangi sesi duydun?” sorusuna tek ses, işaret ya da tekrar yoluyla cevap verilmesini kabul eder.
“Mini mini tavşanlarız. Zamanı gelince oyunlar oynar, eğlenip coşarız.” geçişiyle çocuklar oyun alanına yürür. Kedi Fare oyununda çocuklar geniş bir halka olur; eller ve kollar bedene yakın kalır, kimse arkadaşının yolunu kapatmaz. İstekli bir çocuk halkanın dışında kedi, bir çocuk halkanın içinde fare olur. Kedi “Ben kediyim.”, fare “Ben de fareyim.” der. Öğretmen “Yavaş ayaklar, nazik eller.” hatırlatmasını yapar. Fare, halkanın uygun boşluklarından geçerken kedi dışarıdan onu takip eder; koşmak yerine hızlı yürünür ve yakalama yalnızca omza hafifçe dokunarak yapılır. Öğretmen kısa süre sonra alkışla oyunu durdurur; çocuklar rollerini değiştirir. İstemeyen çocuk halka içinde kalmayı ya da öğretmenin yanında oyunu izlemeyi seçebilir.
Çocuklar yeniden yarım ay olur. Öğretmen kaynakta yer alan değerlendirmeyi video kullanılmayan uygulamaya uygun biçimde, “Bugün hangi renkleri ve sesi tanıdık?” diye sorarak başlatır. Sonra “Gri renk nasıl elde edilir?”, “Oyunumuzun adı neydi?” ve “Oyunumuzu beğendiniz mi?” sorularını sorar. Çocukların kısa cevaplarını dinler; gerektiğinde siyah, beyaz, gri ve ü sesini yeniden modelleyerek her çocuğun katılımını destekler.
Son olarak çocuklar masalara tavşan adımlarıyla geçer. Öğretmen çalışma sayfalarını ve kuru boya kalemlerini dağıtır, “Önce resmi dinle ve gösterilen rengi bul; sonra kalemini seçip boyayalım. Ü sesini duyduğun resme parmağınla dokun.” yönergesini kısa cümlelerle açıklar. Çocuklar “Beyaz-Siyah, Gri ve Sesleri Tanıyalım (ü sesi)” çalışma sayfalarını bireysel olarak yapar; öğretmen gerektiğinde rengi ya da yönergeyi yeniden göstererek destek verir.
Etkinlik uygulaması tamamlandıktan sonra konuya ve hedef yaş grubuna uygun hazırlanmış çalışma kâğıtları çocuklarla uygulanır. Öğretmen çalışma kâğıdı yönergelerini yaş düzeyine göre açıklar, çocukların çalışmalarını gözlemler ve gerektiğinde bireysel destek sunar.
