Öğretmen etkinlik öncesinde masalara boya önlüklerini, suluboya için fırça ve suyu; ayrı bir alana zürafa kalıpları, pamuk, eva, büyük düğmeler, yapıştırıcı, kırmızı-mavi karton şeritler ve kuru boya kalemlerini hazırlar. Uzun-Kısa çalışma sayfaları etkinliğin sonuna kadar kapalı tutulur. Çocuklar geniş bir alanda yarım ay şeklinde toplanır. Öğretmen kollarını yukarı uzatarak, “Bugün uzun boylu zürafaları tanıyacağız. Benim gibi uzayalım mı?” der. Kısa bir ritimle “Hopla zıpla, sıra sende; zürafa gibi uzan sen de!” sözlerini tekrarlar. Çocuklar öğretmeni izleyerek parmak uçlarına yükselir, kollarını uzatır, sonra dizlerini büküp küçülür. Her hareket önce öğretmen tarafından gösterilir; çocuklar uzun ya da kısa olmayı seçerek katılabilir. “Uzun olmak isteyenler ne yaptı? Kısa olmak isteyenler ne yaptı?” sorusuyla hareketler adlandırılır.
Öğretmen bir zürafa kalıbını gösterir ve çocukların dokunmadan gözleriyle incelemelerini ister. “Zürafanın en uzun kısmı hangisiydi?” diye sorar; çocukların boynu göstermesine fırsat verir. “Boynu uzun; bacakları da uzun görünüyor,” diyerek cevapları kısa cümlelerle tekrar eder. Ardından “Zürafa uzun boynuyla yukarıdaki yapraklara ulaşabilir,” açıklamasını yapar. “Şimdi üç adımda çalışacağız: Kalıbını seç, boya, istersen yumuşak pamuk ya da eva yapıştır,” yönergesini verir ve her adımı kendi kalıbı üzerinde yavaşça modeller.
Her çocuğa bir zürafa kalıbı verilir. Çocuklar önlüklerini giyer, fırçayı suya hafifçe batırıp suluboya ile kalıplarını boyar. Öğretmen, “Fırça kâğıtta geziyor, su kabında yüzmüyor,” diyerek boya kullanımını hatırlatır. Boyamak istemeyen çocuk kuru boya kalemini seçebilir. Boyası tamamlanan çocuklar, seçtikleri pamuk veya eva parçalarını yapıştırarak zürafalarına benek ya da yele ekler. Düğmeler yalnızca öğretmenin yanında ve çocukların ağzından uzak tutulur; çocuklar düğme kullanmak yerine pamuk ya da eva seçebilir. Öğretmen küçük parçalara yapıştırıcı sürmede zorlanan çocuğa elini yönlendirmeden malzemeyi sabit tutarak destek olur ve her çocuğun kendi ürününü oluşturmasına zaman tanır.
Öğretmen ritmik biçimde, “Bir, iki, üç; fırçalar dinlensin, masalar temizlensin,” der. Çocuklar fırçalarını bırakır, kullanılmayan parçaları ilgili alana koyar ve sırayla ellerini yıkamaya gider. Döndüklerinde zürafalar kuruması için öğretmenin belirlediği sergileme alanına yerleştirilir. Çocuklar kısa bir sergi turunda bir arkadaşının çalışmasına bakar. İsteyen çocuk, “Benim zürafamın boynu uzun,” ya da “Pamuğu ben yapıştırdım,” diyerek ürününü tanıtır; öğretmen tüm katılımları alkışla değil, “Sen seçimini söyledin,” gibi somut geri bildirimlerle destekler.
Öğretmen kırmızı ve mavi karton şeritleri yan yana, alt uçları aynı hizada olacak biçimde tutar. “Hangi şerit uzun, hangisi kısaydı?” sorusunu sorar ve çocukların işaret etmesini bekler. Şeritleri yer değiştirerek kavramın renge bağlı olmadığını gösterir. Her çocuğa bir uzun ve bir kısa şerit verilir. Çocuklar öğretmenin gösterdiği gibi şeritlerin bir uçlarını aynı hizada tutar, uzun olanı ve kısa olanı yan yana yapıştırır. Sözel ifade kullanmakta zorlanan çocuklar yalnızca uzun şeridi ya da kısa şeridi gösterebilir.
Masalar yeniden düzenlendikten sonra çocuklar açık alana geçer. Öğretmen “Zürafa” dediğinde çocuklar parmak uçlarında uzar; “Minik fare” dediğinde güvenli biçimde çömelir. Öğretmen hareketleri yavaş ve kısa tutar, çocukların birbirine çarpmadan kendi yerlerinde hareket etmesini hatırlatır. Oyun sonunda çocuklar oturur; “Zürafanın en uzun kısmı hangisiydi?”, “Hangi şerit uzun, hangisi kısaydı?” ve “Etkinlikte en çok neyi sevdin?” sorularını sırayla yanıtlar ya da göstererek paylaşır. Son olarak Uzun-Kısa çalışma sayfaları ve kuru boya kalemleri dağıtılır, öğretmen sayfadaki uzun nesneyi bir renkle, kısa nesneyi başka bir renkle göstermeyi açıklar ve gerektiğinde bireysel destek verir; etkinlik çalışma kâğıtlarının çocuklarla yapılmasıyla tamamlanır.
