Ağır / Hafif Kavramı + Hikâye Kartı Hazırlama

Öğretmen, etkinlikten önce araba, tüy, fil, kalem, kitap, pamuk ve ağaç resimlerini çocukların görebileceği yere hazırlar; poşetleri, resim kâğıtlarını ve boya kalemlerini masalara yerleştirir. Sınıfta yalnızca güvenle taşınabilecek eşyaların kullanılacağını belirtir. Çocuklar yarım ay biçiminde otururken öğretmen bir tüy ve bir fil resmi göstererek, “Hangisi ağır olabilir? Hangisi hafif olabilir?” diye sorar. Her çocuğun resme bakması için bekler; cevap vermek istemeyen çocukların resmi göstermesine ya da “ağır/hafif” sözcüğünü tekrar etmesine fırsat verir. Öğretmen resimleri birer birer gösterir ve kısa cümleler kullanır: “Bu araba. Ağır mı, hafif mi?” Çocukların tahminlerini dinledikten sonra “Tüy hafif, fil ağır olabilir.” diyerek kavramları model olur. “Ağır olanı kaldırmak zor olabilir; hafif olanı kaldırmak daha kolay olabilir.” açıklamasını yapar. Araba, kitap, kalem ve pamuk resimleriyle aynı çalışma sürdürülür. Çocuklar seçtikleri bir resmi iki eliyle kaldırıyormuş gibi yapar. Öğretmen, “Fil ağırmış gibi dizlerimizi bükelim; pamuğu hafifmiş gibi parmaklarımızla alalım.” yönergeleriyle öykünme hareketlerini gösterir. Çocukların kendi hızlarında katılmalarını sağlar. Öğretmen iki resmi yan yana koyar ve “Tüy mü hafif, kitap mı?” gibi tek seçimli sorular sorar. Çocuklar ağır olduğunu düşündükleri resmin yanına, ardından hafif olduğunu düşündükleri resmin yanına gider. Yürüme alanı açık tutulur; çocuklar birbirine dokunmadan ve sırayla hareket eder. Öğretmen doğru-yanlış vurgusu yerine “Sen kitabı ağır düşündün.”, “Tüyün hafif olduğunu fark ettin.” ifadelerini kullanır. Sınıfta görünen büyük eşyalar için de “Bunu kaldırmak kolay mı, zor mu?” diye konuşulur. Bahçede görülebilecek ağaç gibi varlıklar ve evde kaldırmakta zorlanılan eşyalar hakkında kısa örnekler alınır. Öğretmen her çocuğa bir poşet verir ve “Müzik çalarken bir ya da iki güvenli sınıf eşyası seçip poşetine koy.” der. Önce kendi poşetine bir eşya koyarak gösterir. Müzik başladığında çocuklar yürüyerek seçim yapar; müzik durunca poşetlerini iki elleriyle tutup oldukları yerde bekler. Eş bulmakta zorlanan çocuk öğretmenle ya da yakınındaki bir arkadaşla eşleştirilir. Öğretmen, “Bu yarış değil; poşetlerimizi merakla karşılaştırıyoruz.” diyerek güvenli ve sakin bir ortam oluşturur. Eşler, poşetlerini sırayla kısa süre kaldırır ve “Benim poşetim ağır/hafif geldi.” cümlesini öğretmenin modelinden sonra söyler. Öğretmen “Hangisi daha ağır geldi?” sorusunu sorar; çocukların poşetleri aynı ağırlıkta hissedebileceğini de kabul eder. Ardından “Poşetine bir eşya daha koyarsan ne olur?” sorusuyla çocukların tahmin etmesini ister. İsteyen çocuk bir eşya ekler, isteyen çocuk poşetinden bir eşyayı çıkarır ve poşetler yeniden karşılaştırılır. Öğretmen, “Ekleyince daha ağır oldu.” ve “Çıkarınca hafifledi.” sözlerini tekrar ederek değişimi somutlaştırır. Ağır gelen poşetler öğretmenin desteğiyle taşınır. Müzik yeniden açıldığında çocuklar poşetlerindeki eşyaları aldıkları yerlere geri koyar. Masalara geçen çocuklara resim kâğıtları ve boya kalemleri verilir. Öğretmen kâğıdın bir tarafını gösterip “Buraya hafif bir şey çiz.”, öbür tarafını gösterip “Buraya ağır bir şey çiz.” der ve tüy ile fil resimleri üzerinden örnek verir. Çocuklar pamuk, tüy, kalem, kitap, araba, fil ya da ağaçtan istediklerini çizer; çizmekte zorlanan çocuk resmi seçip öğretmene ne çizdiğini söyleyebilir. Çizimler gönüllülükle paylaşılır. Öğretmen değerlendirme sırasında “Resimlerde neler gördünüz?”, “Resimlerde gördüklerinizden hangilerini taşıyabilirsiniz?”, “Poşetlerinize neler koydunuz?”, “Poşetlerinizi karşılaştırırken zorlandınız mı?”, “Sınıfımızdaki en ağır ve en hafif nesneler hangileriydi?” ve “Evde kaldırmakta zorlandığın neler var?” sorularını yöneltir. Son olarak öğretmen ağır ve hafif resimleri içeren çalışma kâğıtlarını dağıtır, “Hafif olanı boya, ağır olanı göster.” yönergesini kısa cümlelerle açıklar, gerektiğinde bireysel destek verir ve çalışma kâğıtları çocuklarla tamamlanır.