Haftanın Günlerini Öğreniyorum

Öğretmen, yalnızca iki el kuklasını erişebileceği yerde hazır bulundurur ve çocukları yarım ay biçiminde oturtur. Ritmik biçimde “Vuralım vuralım küçük elleri, çevirelim çevirelim değirmenleri, yaşasın yaşasın küçük çocuklar, her zaman her yerde güzel olurlar” der. Çocuklar sözlere el çırparak ve kollarını değirmen gibi çevirerek katılır. Öğretmen, “Bugün haftanın günlerini, dün-bugün-yarın sözlerini birlikte anlayacağız,” diyerek amacı kısa ve açık biçimde söyler. “Dün sınıfta ne yapmıştık?” sorusunu sorar; cevap vermek isteyen çocuklara söz hakkı verir ve “Hatırlaman çok güzel” gibi destekleyici geri bildirimler sunar. “Yarın trafik levhalarını öğreneceğiz,” diyerek yarın kavramını sınıfın gerçek yaşantısıyla ilişkilendirir. Öğretmen iki elini yan yana getirir: sol eli “dün”, ortadaki duruşu “bugün”, sağ eli “yarın” olarak modelleyerek, “Şimdi yaşadığımız gün bugün; bugünden önce dün, bugünden sonra yarın gelir,” der. Çocuklar öğretmeni taklit eder. Ardından öğretmen parmaklarını yavaşça açarak birlikte sayar: “Bir haftada yedi gün vardır: Pazartesi, Salı, Çarşamba, Perşembe, Cuma, Cumartesi, Pazar.” Çocuklar her gün adında bir parmak gösterir. Öğretmen günleri yeniden söylerken çocuklar sırayı bedenleriyle desteklemek için her gün adında bir kez dizlerine hafifçe vurur. “Hafta içi çoğunlukla beş gün okula geliriz; Cumartesi ve Pazar hafta sonudur,” açıklamasını yapar. Öğretmen Benekli kuklasını çıkarır ve ince bir sesle, “Karamel’i arıyorum. Haftanın günleri kafamı karıştırdı,” der. Karamel kuklası, “Birlikte çözelim,” diye karşılık verir. Öğretmen kuklaların kısa konuşmasında Perşembe örneğini kullanır: “Bugün Perşembe ise dünü nasıl buluruz?” Çocukların düşünmesi için bekler; sonra Karamel aracılığıyla, “Perşembeden önce Çarşamba gelir,” der. Benekli, “Peki yarın?” diye sorar. Çocuklar cevap önerir; Karamel, “Perşembeden sonra Cuma gelir,” diyerek doğrular. Öğretmen, “Gün adı değişebilir; önemli olan önceki günün dün, yaşadığımız günün bugün, sonraki günün yarın olmasıdır,” diyerek kavramı somutlaştırır. Çocuklar ikili eşleşir. Her ikiliye sırayla Benekli ya da Karamel olma seçimi verilir; kuklaları öğretmen tutar, çocuklar kuklaların söyleyeceği kısa cümleleri üretir. Öğretmen “Bugün … ise dün neydi?” ya da “Bugün … ise yarın ne olur?” kalıbını söyler. Eşlerden biri soruyu, diğeri cevabı verir; zorlanan çocuklar öğretmenin günleri sırayla söylemesini dinleyerek cevap bulur. Birkaç ikilinin fikri tüm sınıfla paylaşılır. Yanlış cevaplarda öğretmen “Günleri birlikte sırayla söyleyelim, bakalım hangisi önce geliyor,” diyerek yeniden denemeye fırsat verir. Ardından çocuklar ayağa kalkar. Öğretmen “Dün” dediğinde bir adım geriye, “bugün” dediğinde oldukları yerde ellerini kalplerine koymaya, “yarın” dediğinde bir adım ileri gitmeye davet eder. Yönergeler yavaş başlayıp çocuklar hazır oldukça iki aşamalı hâle getirilir: “Önce bugün ol, sonra yarına geç.” Güvenli hareket alanı korunur; yerinde hareket etmek isteyen çocuklar aynı hareketleri bulundukları yerde yapabilir. Çocuklar yeniden yarım aya geçerken öğretmen “Günleri Sayalım” şarkısını kuklalarla başlatır: “Haydi gel seninle günleri sayalım, bir hafta yedi gün bunları sayalım; hafta içi beş gün, hafta sonu iki gün; Pazartesi, Salı, Çarşamba, Perşembe, Cuma, Cumartesi, Pazar.” Çocuklar şarkıyı el çırpma ritmiyle tekrar eder. Kapanışta öğretmen “Bugün günlerden ne?”, “Dün hangi etkinliği yapmıştık?”, “Yarın ne öğreneceğimizi söylemiştim, hatırlıyor musun?” ve “Bir haftada kaç gün var?” sorularını sorar. Çocukların sözlü yanıtlarını dinler; gün sırasını söylemekte güçlük yaşayanlara ilk günü verip birlikte devam eder. Son olarak öğretmen çalışma kâğıtlarını dağıtır, çocuklara yaşlarına uygun kısa yönergeyi açıklar ve gerektiğinde günleri birlikte söyleyerek bireysel destek verir; çalışma kâğıtları çocuklarla yapılır.