Öğretmen, kutudan hazırlanmış şömineyi sınıfın güvenli bir köşesine yerleştirir; sanat masalarına köpük tabakları, karton şapka kalıplarını, süsleme malzemelerini, çocuk makaslarını, yapıştırıcıları, dil çubuklarını ve bandı düzenler. İçinde küçük beyaz kâğıt parçaları bulunan balon, çocukların ulaşamayacağı bir noktada hazır tutulur. Çocuklar öğretmeni görebilecekleri yarım ay biçiminde oturur. Öğretmen, “Ellerini şıklat, şaplat, döndür; eller belinde, öğretmenini dinle” tekerlemesini hareketlerle söyler; çocuklar hareketleri taklit eder. “Yağmurun nasıl oluştuğunu hatırlayan var mı? Sizce kar da yağmur gibi mi oluşur?” sorularıyla ön bilgileri dinler. Çocukların ifadelerini kabul ederek suyun gökyüzüne yükseldiğini, kışın çok soğuk havada küçük su damlalarının donup kar taneciklerine dönüştüğünü kısa ve somut cümlelerle açıklar. Karların hava ısınınca eriyip toprağa karıştığını, bitkilerin ve canlıların suya ihtiyaç duyduğunu belirtir. “Şu an hangi mevsimdeyiz? Kışın hava nasıl olur?” sorularıyla konuşmayı sürdürür.
Öğretmen “Kış” parmak oyununu iki baş parmağını konuşturarak model olur: “Tak tak tak, kim o? Ben kışım; hem soğuk, hem yağmur, hem de karım!” Çocuklar sırayla kışın getirdiği portakal, mandalina, soğuk hava ve kalın giysilerle ilgili bölümleri tekrar eder; “Aralık, ocak, şubat” sözlerinde üç parmak gösterir. “Brrr, üşüdüm” bölümünde omuzlarını kaldırıp üşüme hareketi yaparlar. Ardından daha önce öğrenilen “Kış” şarkısı birlikte söylenir. Çocuklar şarkıdaki kazak, şapka, bot ve şemsiye sözlerine uygun hareketleri seçerek sınıf içinde birbirlerine çarpmadan dans eder.
Şarkının sonunda öğretmen çocukları balondan uzaklaştırır, balonu kendisi patlatır ve kâğıtların yere süzülmesini sağlar. “Kar başladı; bir kâğıdı nazikçe yakalayıp avucunda eriyen kar gibi sakla” der. Çocuklar kısa süre kâğıtları yakalama, havaya hafifçe bırakma ve kar yağışını bedenleriyle canlandırma oyunu oynar. Öğretmen “Çok üşüdüm, şöminenin yanına yürüyelim” diyerek sakin bir geçiş sağlar. Çocuklar kâğıtlarını belirlenen kutuya bırakır ve şöminenin çevresinde oturur.
Öğretmen “Kardan Adama Ne Oldu?” hikâyesini anlatır: Mehmet kar yağınca izin alır, montunu, şapkasını, eldivenlerini ve atkısını giyer; arkadaşlarıyla kardan adam yapar. Ertesi sabah güneş açtığında Mehmet pencereye bakar ve şaşırır. Öğretmen burada durur: “Sizce kardan adama ne oldu? Neden böyle düşünüyorsun?” Her çocuğa düşünmesi için süre verir, söz almak isteyenleri dinler ve karın güneşte erimesiyle ilişki kuran açıklamaları destekler. Çocuklar isterlerse hikâyeye bir cümle daha ekleyerek ortak bir son oluşturur.
Öğretmen masalara geçmeden önce üç aşamayı gösterir: “Şapkanı kes, süsle, tabağa yapıştır.” Köpük tabakların iç kısımları önceden çıkarılmıştır. Her çocuk bir karton şapka kalıbı seçer, çizgi üzerinden keser ve süsleme malzemeleriyle dilediği gibi süsler. Öğretmen makası sapından tutmayı, yapıştırıcıyı az sürmeyi ve malzemeleri paylaşmayı hatırlatır; kesmede zorlanan çocuğa kâğıdı tutarak ya da başlangıç kesisi açarak destek verir. Çocuklar şapkalarını köpük tabağın üst bölümüne yapıştırır. Öğretmen her maskenin altına dil çubuğunu bantla sağlamlaştırır; çocuklar maskelerini tutup kardan adam gibi bir yüz ifadesi ve duruş seçer.
Maskelerle kısa bir paylaşım çemberi yapılır. Çocuklar isterlerse maskelerini gösterip şapkalarındaki bir ayrıntıyı anlatır. Öğretmen “Kar hangi mevsimde yağar?”, “Yağmuru mu yoksa karı mı daha çok seviyorsun?”, “Kar ile hangi oyunlar oynanabilir?” ve “Yağmur suları nereye gidiyor acaba?” sorularını yöneltir; farklı cevapların dinlenmesini sağlar. Çocuklar materyalleri birlikte yerlerine koyar, maskeler evlere gönderilmek üzere ayrılır. Son olarak öğretmen hazırladığı çalışma kâğıtlarını dağıtır, her sayfadaki kış görsellerini inceleyip yaşa uygun yönergeyi iki kısa adımda açıklar ve ihtiyacı olan çocuklara bireysel destek verir.
