“Ne Güzeldir Kış!” etkinliği için öğretmen kutudan hazırlanmış şömineyi sınıfın güvenli bir köşesine yerleştirir. Küçük beyaz kâğıt parçalarıyla doldurulmuş balonu çocukların erişemeyeceği bir yerde hazır tutar. Köpük tabakların iç kısımlarını önceden çıkarır; karton şapka kalıplarını, süsleme malzemelerini, çocuk makaslarını ve yapıştırıcıları masalara az sayıda yerleştirir. Dil çubukları ile bant öğretmenin kullanacağı bölümde bulunur.
Çocuklar yarım ay şeklinde oturunca öğretmen “Şıklat, şıklat; şaplat, şaplat; döndür, döndür; eller belinde, gözler bende” sözlerini yavaş hareketlerle söyler ve çocukların taklit etmesini sağlar. “Şimdi hangi mevsimdeyiz?” diye sorar. “Kışın hava nasıl olur; yağmur mu, kar mı görebiliriz?” sorularına çocukların sözcükle, işaretle ya da hareketle cevap vermelerine fırsat verir. Öğretmen, “Su gökyüzünde çok soğuyunca minik buz taneciklerine dönüşür; bunlar kar olarak yere iner,” diyerek kısa ve somut bir açıklama yapar. Karlar eriyince suyun toprağa gittiğini, bitkilerin bu suyu kullandığını ekler.
Öğretmen “Kış kapıyı çalsa ne derdi?” diyerek parmak oyununa geçer. Başparmaklarını konuşturup “Tak tak tak, kim o? Ben kışım; soğuğum, yağmurum ve karım var” der. Çocuklar öğretmenin ardından başparmaklarını hareket ettirir, üşüme hareketi yapar ve “kalın giysi giyerim” bölümünde kollarını sararlar. Ardından daha önce öğrenilen “Kış” şarkısı söylenir. Öğretmen kazak, şapka, bot ve şemsiye sözlerinde hareketi önce model olur; çocuklar ister dans ederek ister yerinde hareket ederek katılır.
Şarkı sürerken öğretmen balonun ses çıkarabileceğini önceden söyler; isteyen çocukların kulaklarını kapatabileceğini belirtir. Balonu çocuklardan uzakta patlatır ve kâğıtların kar gibi yere düşmesini sağlar. “Kar tanelerini avuçlarımızla yakalayalım; yüzümüze ve arkadaşımıza atmayalım,” yönergesini verir. Çocuklar kâğıtların arasında güvenli alanda yavaşça yürür, çömelir, uzanır ve birkaç parçayı toplar. Öğretmen kâğıtları birlikte belirlenen alana bırakmalarını sağlar, balon parçalarını hemen toplar. “Brrr, üşüdüm; şöminenin yanına yürüyelim” diyerek çocukları şömine çevresine yönlendirir.
Öğretmen “Kardan Adama Ne Oldu?” hikâyesini kısa cümlelerle anlatır: Mehmet kar yağınca kalın giysilerini giyer, arkadaşlarıyla kardan adam yapar ve eve gider. “Ertesi gün güneş açınca Mehmet pencereden baktı; sizce ne gördü?” diyerek anlatıyı durdurur. Her çocuğun kardan adamın erimesi ya da küçülmesiyle ilgili tahminini kabul eder; gerekirse “Güneş ısıtırsa kar ne olur?” diye ipucu verir. Çocuklar masalara geçmeden önce ellerini dizlerine koyup öğretmeni dinler. Öğretmen köpük tabağın kardan adamın yüzü olacağını gösterir. Çocuklar şapka kalıbını geniş çizgisinden kesmeyi dener veya kesilmesi için öğretmenden yardım ister; şapkalarını seçtikleri süslemelerle bezeyip tabağa yapıştırırlar. Öğretmen dil çubuğunu bantla maskenin arkasına sabitler.
Maskeler kısa bir paylaşımda tutulur; çocuklar “Şapkamın rengi…” ya da “Kardan adamım…” diye bir sözcük veya cümleyle ürününü tanıtır. Öğretmen “Kar hangi mevsimde yağar?”, “Yağmuru mu yoksa karı mı daha çok seviyorsun?”, “Kar ile hangi oyunlar oynanabilir?” ve “Yağmur suları nereye gidiyor acaba?” sorularını sorarak cevapları dinler. Son olarak çalışma kâğıtları dağıtılır, “Kışla ilgili olan resimleri göster ve işaretle” yönergesi kısa biçimde açıklanır; gereksinim duyan çocuklara bireysel destek verilerek çalışma kâğıtları çocuklarla uygulanır.
