Öğretmen etkinlikten önce pütürlü ve kaygan nesneleri bir masaya karışık yerleştirir, sınıftaki yürüyüş alanını güvenle boşaltır. Hazine sandığını balon, çerez ve hikâye kitabıyla hazırlar; sandığı güvenli ve erişilebilir bir yere saklar. Harita/kroki üzerinde sınıf merkezlerine ulaşan, renklerle gösterilmiş iki-üç kısa durağı belirginleştirir. Boncuklar arasından yalnız büyük olanları ayırır; küçük boncukları yutma riski nedeniyle çocuklara vermez.
Çocuklar öğretmenin çevresinde yarım ay olur. Öğretmen tekerlemeyi yavaş söyleyip hareketleri modeller: “Ben küçük kaplanım, taştan taşa atlarım; minderleri görünce üstlerine zıplarım.” Çocuklar yerinde küçük sıçrama ve durma hareketlerine istedikleri kadar katılır; katılmak istemeyenler elleriyle ritim tutar. Öğretmen, “Bugün ellerimiz kaygan mı, pütürlü mü diye araştıracak,” diyerek merak uyandırır.
Öğretmen bir kaygan nesnede parmağını kaydırarak, “Elim kolayca kayıyor; bu kaygan,” der. Pütürlü nesneyi yoklayıp, “Burada minik çıkıntılar hissediyorum; bu pütürlü,” açıklamasını yapar. Her çocuk sırayla bir nesne seçer, başparmağıyla yüzeyini gezdirir ve öğretmenin sunduğu iki sözcükten birini tekrar eder. Söylemekte zorlanan çocuk nesneyi öğretmenin gösterdiği kaygan ya da pütürlü tarafa bırakır. Öğretmen her doğru denemeyi, “Dokundun ve fark ettin,” diyerek destekler.
Dokunma oyununda öğretmen bir nesneyi avucunda saklar ve çocukları yanına çağırarak nesneye dokunmalarını ister. Çocuk, “kaygan” ya da “pütürlü” diyerek; isterse işaret ederek tahminini paylaşır. Ardından ikili olan çocuklar bir balonu iki açık elleri arasında, yavaş adımlarla kısa bir mesafe taşır. Balon düşerse birlikte durur, gülümseyip yeniden denerler; hız ve kazanma amacı yoktur.
Öğretmen krokiyi herkesin görebileceği biçimde tutar. “Harita ve kroki bize yolu gösterir. Önce renkli noktaya bakar, sonra aynı renkli yere yürürüz,” diyerek parmağıyla örnek gösterir. “Çocuklar yönümüzü bulmak için harita dışında başka neler kullanırız?” sorusuna çocukların kapı, öğretmen veya sınıftaki bilinen yerler gibi yanıtlarını kabul eder. Çocuklar ikili halde, öğretmenin tek cümlelik yönergesiyle ilk renkli durağa yürür. Her durakta bir yüzeye dokunur, kaygan ya da pütürlü olduğunu birlikte söyler ve sonraki rengi krokiden bulurlar. Öğretmen gerektiğinde “Şimdi sadece kırmızı noktayı bulalım,” diyerek görevi sadeleştirir. Son durakta çocuklar saklanan hazine sandığını birlikte bulur.
Sandık açıldığında çocuklar balonları, çerezleri ve hikâye kitabını inceler; çerezler kurumun beslenme kurallarına uygunsa yetişkin gözetiminde sunulur. Öğretmen hikâye kitabından kısa bir bölüm paylaşır. Ardından çocukların ürünlerini ve deneyimlerini dinleyerek şu soruları sorar: “Bugün neler yaptık? En çok hangi etkinliği yaparken eğlendin? Kaygan nesneler nelerdir? Pütürlü nesneler nelerdir? Hazine avına çıkmak sana ne hissettirdi? Hazineye ulaşmaya çalışırken önümüze bir zorluk çıktı mı? Balonu düşürmeden taşırken arkadaşınla nasıl bir uyum sağladın?” Çocuklar sözle, mimikle veya göstererek yanıt verebilir.
Son bölümde öğretmen, üzerinde açık hazine sandığı bulunan çalışma kâğıtlarını dağıtır. “Önce sandığın içine yapıştırıcı sür, sonra büyük boncuklardan seçip içine koy,” yönergesini kendi sayfasında modelleyerek verir. Çocuklar renk ve yer seçimini kendileri yapar; öğretmen yapıştırıcıyı sıkma ya da boncuğu yerleştirmede zorlanan çocuğa yanında model olarak destek olur. Çalışma kâğıtları etkinliğin sonunda çocuklarla birlikte tamamlanır.
