Mıknatıs öğreniyorum

Öğretmen etkinlikten önce iğne ve çivileri çocukların doğrudan alamayacağı biçimde kendi kontrolünde tutar; mıknatısları sayar. İğne, çivi, metal para, bardak ve mıknatısı inceleme masasına yerleştirir. Çocuklar yarım ay düzeninde oturunca “Mıknatısla Gezinti” etkinliğine başlayacaklarını söyler. Nesneleri sırayla göstererek “Hangisi daha büyük?”, “Nerelerde kullanılır?”, “Bu nesne masanın neresinde?” ve “Kaç tane nesne var?” sorularını yöneltir. Çocuklara düşünmeleri ve nesneleri adlandırmaları için zaman verir. İğne ve çivinin sivri olduğunu, bunlara yalnızca öğretmenin dokunacağını açıklar. Öğretmen “Bunların yerini değiştirmek istiyorum ama elimi hiç masanın üzerine koymayacağım. Sizce nasıl yapabilirim?” diyerek çocukların tahminlerini alır. Ardından mıknatısı gösterip “Bunun ne olduğunu bilen var mı?” diye sorar. Gelen yanıtları dinledikten sonra “Bu bir mıknatıs. Bazı metal nesneleri kendine doğru çekebilir.” açıklamasını yapar. Mıknatısı önce metal paraya yaklaştırarak yavaşça model olur. Çocuklardan para hareket etmeden önce ne olacağını tahmin etmelerini, gözlem sonrasında tahminleriyle sonucu karşılaştırmalarını ister. Çocuklar üç-dört kişilik küçük gruplara ayrılır. Her gruba bir bardak ve mıknatıs verilir; iğne ile çiviyi öğretmen hareket ettirir. Çocuklar sırayla mıknatısı metal paraya ve bardağa yaklaştırır. Önce “Çeker mi, çekmez mi?” tahminini söyler, ardından dener ve sonucu arkadaşlarıyla paylaşır. Öğretmen “Metal olan her nesne aynı biçimde hareket etti mi?”, “Mıknatısı uzaktan ve yakından tuttuğunda ne değişti?” sorularıyla neden-sonuç ilişkisini destekler. Mıknatısların ağıza götürülmemesi ve deneme bitince bardağa bırakılması hatırlatılır. Sonra yerde ya da geniş bir masa üzerinde güvenli bir gezinti alanı oluşturulur. Metal paralar belirli aralıklarla yerleştirilir. Çocuklar ikili olarak çalışır: Bir çocuk mıknatısı yavaşça hareket ettirerek parayı bardağa ulaştırmaya çalışır, diğeri yön önerir; ardından roller değiştirilir. Amaç hızlı olmak değil, birlikte çözüm bulmak ve bütün paraları güvenle taşımaktır. Çocuklara farklı bir yol deneme, mıknatısı yaklaştırma veya yön değiştirme seçenekleri sunulur. Oyun sonunda gruplar kullandıkları yöntemi bir cümleyle anlatır; paralar ve mıknatıslar birlikte sayılarak toplanır. Masalara geçildiğinde her çocuğa kil hamuru verilir. Öğretmen hamuru yuvarlama, bastırma ve kenarlarını parmakla düzeltme hareketlerini gösterir. Çocuklar buzdolabı süsleri için istedikleri şekli seçer ve kil hamurunu biçimlendirir. Bitiren çocuk süsünü öğretmene getirir; öğretmen küçük mıknatısı çocuğun görebileceği şekilde hamurun arka yüzüne gömer ve düşmeyecek biçimde bastırır. Süsler incelenirken çocuklar şekillerini ve seçtikleri ayrıntıları anlatır. Küçük mıknatıslar öğretmenin gözetiminde kullanılır, etkinlik sonunda tek tek sayılır ve erişilemeyecek yerde saklanır. Çocuklar yeniden çemberde buluşur. “Bugün hangi etkinliği yaptık?”, “Nesneleri toplarken zorlandınız mı?”, “Mıknatıs olmasaydı nesneleri nasıl toplardık?” ve “Daha önce böyle bir etkinlik yapmış mıydınız?” soruları sırayla sorulur. Her çocuk konuşmak, arkadaşının düşüncesine katılmak veya yalnızca dinlemek konusunda desteklenir. Son olarak konuya ve yaşa uygun çalışma kâğıtları dağıtılır. Öğretmen resimleri tek tek açıklayıp çocuklardan mıknatısın çekebileceğini düşündükleri nesneleri parmaklarıyla göstermelerini ister, yanıtlarını kaydeder ve gerektiğinde bireysel ipucu vererek çalışma kâğıtlarını çocuklarla birlikte tamamlar.