Okulumu sınıfımı seviyorum

Öğretmen etkinlikten önce her çocuk için bir kâğıt, boya kalemleri ve yaşa uygun çalışma kâğıtlarını hazırlar. Çocukları sınıfta herkesin birbirini görebileceği biçimde oturtur ve “Bugün sınıfımıza dikkatle bakacak, sınıfımızla ilgili düşüncelerimizi anlatacak ve hayalimizdeki sınıfı çizeceğiz.” der. Kendi ifadesini kısa biçimde modelleyerek “Sınıfımı seviyorum çünkü burada birlikte oyun oynuyoruz.” cümlesini söyler. Çocuklardan sınıfta sevdikleri bir yere bakmalarını ve isterlerse parmaklarıyla göstermelerini ister. Konuşmak istemeyen çocukların yalnızca göstermesine de fırsat verir. Merak uyandırmak için “Nasıl bir sınıfımız olmasını isterdiniz?” diye sorar. Çocukların kısa cevaplarını sabırla dinler; gerektiğinde “Renkli mi?”, “Büyük mü?”, “Sessiz mi?” gibi iki seçenekli sorularla anlatımlarını destekler. Ardından çocuklarla sınıf içinde yavaş bir keşif yürüyüşü yapılır. Öğretmen “Şimdi pencereyi bulalım.”, “Kapıya bakalım.”, “Sevdiğin bir yeri göster.” gibi tek aşamalı yönergeler verir. Çocuklar pencere ve kapıları öğretmenle birlikte dokunmadan işaret ederek sayar. Her çocuğun ulaşabildiği kadar saymasına izin verilir; doğru cevabı hızlı verme ya da arkadaşını geçme beklentisi oluşturulmaz. Çocuklar yeniden oturunca öğretmen kısa cümle tamamlama oyunu başlatır. Önce “Sınıfımı seviyorum çünkü...” ifadesini söyler ve sırayla isteyen çocukların bir sözcük ya da kısa cümle eklemesini bekler. “Sınıfımı beğenmiyorum çünkü...” cümlesinde kişileri değil, değiştirilebilir durumları anlatabileceklerini açıklar; “Çok gürültülü olduğunda hoşlanmıyorum.” örneğini verir. Daha sonra “Sınıfımız çok...”, “Sınıfımızda ... yok.”, “Sınıfımızda ... pencere var.” ve “Sınıfımızda ... kapı var.” ifadelerini kullanır. Çocuğun söylediğini genişleterek tekrarlar: Çocuk “renkli” dediğinde “Evet, sınıfımız çok renkli.” der. Dikkati tazelemek için kısa bir hareket oyunu oynanır. Öğretmen “Pencere” dediğinde çocuklar kollarını iki yana açar, “kapı” dediğinde ayakta açılıp kapanma hareketi yapar, “sınıf” dediğinde elleriyle büyük bir çatı şekli oluşturur. Önce hareketleri yavaşça gösterir, sonra sözcükleri karışık sırayla söyler. Çocukların kendi alanlarında, birbirine çarpmadan hareket etmesini sağlar. Yorulan veya hareket etmek istemeyen çocuklar hareketleri oturarak yapabilir. Öğretmen kâğıtları ve boya kalemlerini dağıtarak “Şimdi hayalindeki sınıfı çizebilirsin. İstersen önce pencereyi, kapıyı ya da en sevdiğin yeri çizebilirsin.” der. Kendi kâğıdında yalnızca basit bir pencere şekli çizerek nasıl başlanabileceğini gösterir; çocukların resimlerini yönlendirmez. Çalışma sırasında “Burada ne var?”, “Hangi rengi seçtin?” gibi somut sorular sorar. Kalemi kullanmakta zorlanan çocuğa kâğıdı sabitleme ve kalem seçme desteği verir. Erken bitiren çocuk, resmine sınıfta olmasını istediği bir ayrıntı ekleyebilir. Resimler tamamlandığında çocuklar gönüllülükle çalışmalarını gösterir. Her çocuk “Sınıfımı seviyorum çünkü...” cümlesini tamamlayabilir veya resminde sevdiği bir bölümü işaret edebilir. Arkadaşları konuşurken dinleme ve resimler hakkında nazik sözler söyleme modellenir. Ardından öğretmen ölçme sorularını kısa aralarla sorar: “Sınıfımızla ilgili neler konuştuk?”, “Arkadaşlarınızın resimlerinden en çok hangisini beğendiniz, neden?”, “Daha büyük bir sınıfımız olsaydı neler yapabilirdik?”, “Pencereler olmasaydı neler olabilirdi?”, “Duvarların ne renk olmasını isterdiniz?” ve “Evinizin en sevdiğiniz kısmı neresi?” Çocukların tek sözcüklü cevapları da kabul edilir. Son olarak çalışma kâğıtları dağıtılır. Öğretmen her yönergeyi kısa cümlelerle açıklayıp ilk örneği parmağıyla gösterir; çocuklardan sınıfa ait görselleri işaretlemelerini, uygun bölümleri boyamalarını veya eksik sınıf ayrıntısını tamamlamalarını ister. Çocuklarla çalışma kâğıtları birlikte yapılır; ihtiyaç duyanlara seçim sunularak bireysel destek verilir.