Örümcekleri Tanıyorum + Öfkeyle Güvenli Baş Etme

Öğretmen çocuklar gelmeden önce iki abeslang çubuğunu ip ile çapraz bağlayarak her çocuk için basit ağ iskeletleri hazırlar; ponpon, şönil, oynar göz, yapıştırıcı ve renkli kâğıtları masalara küçük miktarlarda koyar. Makaslar yalnızca öğretmenin yakınında kullanılır. Çocuklar yarım ay biçiminde oturunca öğretmen şeffaf kabı gösterir ve “Bugün örümcekleri tanıyacağız, kızınca bedenimizi nasıl sakinleştireceğimizi deneyeceğiz.” der. “Örümcek gördün mü?”, “Nerede olabilir?” sorularını tek tek sorar; cevap vermek istemeyen çocuğa dinleme hakkı tanır. Öğretmen kısa ve somut cümlelerle örümceğin küçük bir canlı olduğunu, böceklerden farklı olarak sekiz bacağı bulunduğunu söyler. Parmaklarıyla yavaşça birden sekize sayar, çocukları parmaklarını açarak kendisine katılmaya davet eder. “Bazı örümcekler ağ yapar. Ağa gelen küçük böcekleri yerler; böylece bahçede çok fazla böcek olmaz.” açıklamasını yapar. Örümceklerin ev, bahçe, ağaç ve farklı yerlerde yaşayabildiğini; küçük ya da büyük, değişik renklerde olabildiğini belirtir. “Ağı ince görünür ama sağlam olabilir.” diyerek hazırladığı ipli örneği çocukların uzaktan incelemesini sağlar. Ardından öğretmen “Örümcek Ailesi Parmak Oyunu”nu çok yavaş söyler; her hareketi önce kendisi yapar, sonra çocukların taklit etmesini bekler. Parmaklarını kullanmak istemeyen çocuklar dizlerine hafifçe dokunarak katılabilir. Öğretmen şeffaf kaptaki suyu hafifçe hareket ettirir: “Kızınca içimiz de böyle hareketli olabilir. Durur, burnumuzdan koklar gibi nefes alır, ağzımızdan üfler gibi verirsek bedenimiz yavaşlar.” der. Hep birlikte iki kez nefes alıp verirler. “Öfke, çok kızgın hissetmektir; kimseye vurmadan ve eşyaları atmadan yardım isteyebiliriz.” cümlesini modelleyerek “Kızdım, öğretmenim yardım eder misin?” sözünü çocuklarla tekrarlar. Miraç Kandili’nin iyiliğin, sabrın ve güzel davranışların hatırlandığı özel gecelerden biri olduğu yaşa uygun biçimde paylaşılır. Öğretmen, “Bir arkadaşımız oyuncağımızı alınca kızabiliriz. O zaman ne yapabiliriz?” diye sorar ve çocukların “dur”, “yardım et”, “özür dilerim” gibi kısa önerilerini kabul eder. Sonra “Örümcek yürüyüşü” oyunu oynanır. Çocuklar boş alanda öğretmenin “yürü”, “dur”, “nefes al” yönergelerine göre yavaşça dört ayak üzerinde ilerler, durunca bedenlerini küçültüp iki sakin nefes verirler. Hızlı olma ya da kazanma amacı yoktur; dileyen çocuk yürüyüşü ayakta küçük adımlarla yapabilir. Öğretmen “Şimdi kendi ağımızı yapalım.” diyerek masalara geçişi başlatır. Her çocuğa çapraz bağlı çubuk ve ip verir; ipin bir ucunu ilk noktaya kendisi bağlar. “İpi al, çubuğun çevresinden geçir, bırak.” yönergesini birer basamakla verir ve gerektiğinde çocuğun eliyle birlikte hareketi tamamlar. Çocuklar ipin ağ üzerinde dolaşacağı yerleri seçer. Ağını bitiren çocuk ponpondan örümcek seçer, şönilden bacaklar ekler ve öğretmen desteğiyle oynar gözleri yapıştırır. Renkli kâğıttan küçük parçalar kesmek isteyenlere makası güvenli biçimde kullanmaları için eşlik edilir. “Minik Bir Örümcek Şarkısı” söylenirken çocuklar örümceklerini iple ağlarına bağlar. Erken bitiren çocuk, arkadaşına ipin çevresinden geçirilmesini göstererek yardım edebilir. Ürünler masada incelenir. Her çocuk isterse “Örümceğim nerede yaşıyor?” veya “Kızınca ne yapacağım?” sorularından birine kısa cevap verir. Öğretmen değerlendirmede “Bugün neler yaptık?”, “En çok hangi etkinliği yaparken eğlendin?”, “Örümcekler ne yer?”, “Örümcekler nerelerde yaşar?”, “Öfke ne demek?”, “En son kime öfkelendin?”, “Sorunu nasıl çözdün?” ve “Hatalı davrandığımızda karşı tarafa ne demeliyiz?” sorularını çocukların gelişim düzeyine göre tek tek sorar. Son olarak çalışma kâğıtları dağıtılır; öğretmen kâğıttaki örümceği ve sakinleşme görsellerini gösterip “Örümceğin sekiz bacağını bul, kızınca yapabileceğin sakin davranışı işaretle.” yönergesini verir. Yönergeyi yeniden modellemeye veya çocuğun işaret etmesine ihtiyaç duyulduğunda bireysel destek sağlanır ve çalışma kâğıtları çocuklarla tamamlanır.