Turuncuya Dokun

Öğretmen etkinlikten önce sınıfta güvenli ve açık bir hareket alanı bırakır; turuncu elişi kâğıtlarını çocukların erişebileceği üç farklı noktaya yerleştirir. Havuç resimli A4 kâğıtları, yırtılacak turuncu kâğıtlar ve yapıştırıcılar masalarda çocuk sayısına göre hazırlanır. Çocuklar dairede buluştuğunda öğretmen bir turuncu kâğıdı göstererek “Bugün turuncuyu gözlerimizle bulacak, ellerimizle dokunacak ve havucumuzu turuncuyla tamamlayacağız.” der. “Turuncu sana hangi yiyeceği hatırlatıyor?” sorusuyla birkaç çocuğun düşüncesini dinler; cevap vermek istemeyen çocukların yalnızca dinleyebileceğini belirtir. Öğretmen oyunun kuralını kısa cümlelerle modelleyerek açıklar: “Müzik varken kendi alanında dans et. Müzik durunca yürü, turuncuya dokun ve bulunduğun yerde bekle.” Çocuklarla önce müziksiz bir deneme yapar; koşmadan hareket etmeyi, arkadaşına yer açmayı ve aynı kâğıda birkaç kişinin nazikçe dokunabileceğini gösterir. Müzik açıldığında çocuklar istedikleri hareketlerle dans eder. Müzik durduğunda turuncu kâğıtlardan birine yönelip dokunurlar. Öğretmen “Hangi renge dokundun?”, “Turuncuyu nerede gördün?” diyerek rengi adlandırmalarını destekler. Oyun üç-dört tur sürer; bir turda çocuklar parmak ucunda, bir turda yavaş adımlarla hareket etmeyi seçebilir. Hareket etmek istemeyen çocuk, bulunduğu yerden turuncu kâğıdı göstererek oyuna katılabilir. Öğretmen müziği kapatır ve “Turuncu ellerimiz şimdi havuçlara yardım edecek.” diyerek çocukları masalara ikişerli geçmeye davet eder. Her çocuğa havuç resmi olan A4 kâğıdı, turuncu elişi kâğıdı ve yapıştırıcı verilir. Öğretmen önce küçük bir parçayı iki eliyle tutup yavaşça yırtar, kâğıdın havuç bölümüne az miktarda yapıştırıcı sürer ve parçayı bastırır. Ardından iki-üç aşamalı yönergeyi verir: “Turuncu kâğıttan küçük parçalar yırt, havucun içine yapıştır, boş yerleri kontrol et.” Çocuklar parçaların büyüklüğünü ve yapıştırma sırasını seçerek havuçlarını tamamlar. Öğretmen, zorlanan çocuğa kâğıdı tutarak başlangıç yırtığını açar; çocuk parçayı kendisi yırtıp yapıştırır. Erken bitiren çocuk, havucun boş kalan yerlerini fark edip uygun parçalarla kapatmayı dener veya arkadaşına “Boş yer görüyor musun?” diye nazikçe destek olur. Çalışmalar masada kalırken öğretmen çocukları yarım ay biçiminde oturtur ve “Şimdi Ayşe’nin bahçede duyduğu sesi merak edelim.” der. “Havuç Hikayesi”ni canlı fakat kısa bölümlerle anlatır: Ayşe horoz sesiyle uyanır, bahçeye domates ve biber toplamaya gider, kuşlara zarar vermeden yaklaşır ve tarlada konuşan havuçları duyar. Öğretmen önemli yerlerde durarak “Ayşe hangi sesle uyandı?”, “Sence tarlada kim konuşuyor olabilir?” diye tahmin ister. Havuçların sofralarda yer almak istediğini ve çeşitli besinlerle beslenmenin bedenimize iyi geldiğini söylemelerini çocuklarla canlandırır; isteyen çocuklar havuç sesi çıkarır, isteyenler Ayşe’nin şaşkın yüzünü yapar. Öğretmen, havucun A vitamini içeren besinlerden biri olduğunu; sağlıklı kalmak için farklı renklerde sebze ve meyveler yemenin önemli olduğunu yaş düzeyine uygun biçimde açıklar. Ayşe’nin havucu yemeden önce yıkamayı hatırladığını vurgular. Hikâye sonunda çocuklar yaptıkları havucu yanındaki arkadaşına gösterir ve “Havuç turuncudur.” cümlesini birlikte söyler. Öğretmen ürünleri tek tek karşılaştırmak yerine çabayı fark eder: “Parçaları dikkatle yerleştirmişsin.” Değerlendirmede “Bugün hangi rengi öğrendik?”, “Etkinlik sırasında hangi malzemeleri kullandık?”, “Havuç ne renk olur?”, “Oyun oynarken neler hissettin?” ve “Daha önce bu oyunu oynamış mıydın?” sorularını yöneltir; çocukların sözlü yanıtlarını, göstererek ya da kısa cümlelerle katılmalarını kabul eder. Son olarak öğretmen konuya ve yaşa uygun hazırlanmış çalışma kâğıtlarını dağıtır, “Turuncu olanları bul, yönergeyi dinle ve işaretle.” açıklamasını yapar. Yönergeyi çocuklarla bir kez modelleyerek tekrar eder, ihtiyacı olan çocuklara bireysel olarak soruyu sadeleştirip destek verir ve çalışma kâğıtları çocuklarla tamamlanır.