Vücudumuz

Öğretmen insan maketini çocukların görebileceği yere yerleştirir; çalışma kâğıtlarını, boya kalemlerini, makas ve yapıştırıcıları masalara küçük gruplar için hazırlar. Çocuklar yarım ay biçiminde otururken öğretmen “Bugün vücudumuzun dışını ve içinde çalışan yardımcılarını keşfedeceğiz. Sizce vücudumuzla neler yapabiliriz?” diye sorar. Söylenen hareketler birlikte kısa süre denenir. Ardından “Ben küçük kaplanım, taştan taşa atlarım...” tekerlemesi söylenir; çocuklar öğretmenin gösterdiği gibi yerinde küçük ve güvenli sıçramalar yapar, sonra sakin biçimde yerlerine döner. Öğretmen maket üzerinde başı, gövdeyi, kolları ve bacakları gösterir. “Başımızla ne yaparız, kollarımız bize nasıl yardım eder?” sorularını yöneltir; her çocuğun söz almak ya da maket üzerinde göstermek için seçim yapmasına fırsat verir. Çocuklar kendi vücutlarında baş, gövde, kol ve bacaklarını gösterir. Öğretmen, vücut bölümlerinin birçok işi birlikte yaptığını vurgular. Çocuklar ayağa kalkar. “Nasıl ayakta durabiliyoruz? İçimizde sert olan ne olabilir?” sorusuyla tahminleri dinlenir. Öğretmen kemiklerden oluşan iskeletin vücudu taşıdığını, kemiklerin birleştiği yerlere eklem dendiğini kısa cümlelerle açıklar. Önce öğretmen, sonra çocuklar ellerini açıp kapatır; dirseklerini büküp açar ve dizlerini hafifçe bükerek eklemlerin harekete yardım ettiğini fark eder. Hareketini farklı yapmak isteyen çocuklar oturarak da katılabilir. Öğretmen makette iç organları gösterir ve “Bunlar dışarıdan görünmez ama vücudumuz için çalışır” der. Kalbin kanı vücuda pompaladığını, akciğerlerin nefes almaya yardım ettiğini, midenin yiyecekleri parçaladığını, beynin düşünmemize ve vücudumuzu yönetmemize yardım ettiğini açıklar. Böbreklerin kanı temizlemeye yardımcı olduğunu, bağırsakların ise yiyeceklerden yararlı olanları vücudumuza aldığını belirtir. Çocuklar bir ellerini göğüslerine koyup kalplerinin yerini, diğer ellerini karınlarına koyup mide bölgesini yaklaşık olarak gösterir. “Kalp neden çalışır?”, “Nefes alırken hangi organımız yardım eder?” soruları ile cevaplar gerekçeleriyle dinlenir. “İçimde Tık Tık Bir Ses Var” parmak oyunu öğretmenin modellemesiyle uygulanır. “Tık tık” denildiğinde göğse hafifçe dokunulur ve kalp, “gar gur” denildiğinde karın üzerinde el gezdirilip mide, “şap şap”ta eller, “rap rap”ta ayaklar gösterilir. Ardından çocuklar ikili olur; biri sesi ve hareketi yapar, diğeri ilgili organı ya da vücut bölümünü söyler. Sonra roller değişir. Öğretmen doğru cevabı söylemekte zorlanan çocuklara maketi işaret ederek ipucu verir. “Vücudumuz Şarkısı” söylenirken çocuklar iki el, iki kol, bacak, burun, ağız, kulak ve göz bölümlerini kendilerinde gösterir. Şarkı bitince öğretmen “Üç kulaklı bir insan olur mu? Neden?” sorusuyla çocukların sayma ve düşünmelerini destekler. Kısa bir hareket oyununda öğretmen “eklemler”, “akciğerler”, “eller” veya “beyin” der; çocuklar ilgili bölgeyi gösterir ya da o organın yaptığı işe uygun hareketi seçer. Amaç hızlı olmak değil, vücudu dikkatle dinlemektir. Masalarda çocuklar çalışma kâğıdındaki insan figürünü boyar; uygun organ görsellerini kesip maket incelemesine göre doğru yerlere yapıştırır. Makas kullanmak istemeyen ya da zorlanan çocuk organları öğretmene gösterir, öğretmen gerektiğinde kesmeye destek olur. Bitiren çocuklar seçtikleri bir organın yanına o organın yaptığı işi anlatan küçük bir çizim ekler. Çalışmalarını paylaşan çocuklara “Hangi organı nereye koydun, ne işe yarıyor?” diye sorulur. Değerlendirmede “Bugün neler yaptık, neler öğrendik?”, “Vücudumuzun bölümleri nelerdir?”, “Ayakta durmamızı sağlayan kemiklerden oluşan yapıya ne denir?”, “İç organlarımızın isimleri nelerdir?” ve “Hangi organ ne işe yarar?” soruları yöneltilir. Çocukların cevapları maket üzerinde yeniden gösterilerek pekiştirilir; sağlıklı kalmak için dengeli beslenme, su içme ve hareket etmenin önemi hatırlatılır. Etkinlik, çalışma kâğıtlarının çocuklarla tamamlanmasıyla sonlandırılır.