Yaşasın okuluma gidiyorum

Öğretmen “Yaşasın Okulumuz” etkinliğinden önce sepete çocukların güvenle dokunabileceği, sivri veya kırılabilir olmayan çeşitli nesneler yerleştirir. Boş kâğıtları ve boya kalemlerini masalara hazırlar. Çocukları daire biçiminde oturmaya davet eder ve sepeti göstererek “Bu sepetin içinde bazı nesneler var. Birazdan ellerimizle keşfedeceğiz.” der. Bir nesneyi kendisi seçip dokunarak model olur: “Sert, küçük ve yuvarlak. Dokunmak bana ipucu verdi.” Çocukların nesneleri görmeleri için sepetten birkaç örnek çıkarır; sert-yumuşak, büyük-küçük, düz-pürüzlü gibi özellikleri kısa ifadelerle belirtir. Çocuklar sırayla sepete yaklaşır. İsteyen gözlerini kapatır, istemeyen nesneye bakmadan elini sepete uzatır. Her çocuk bir nesne seçer, dokunur ve tahminini söyler ya da işaret ederek gösterir. Öğretmen “Sert mi, yumuşak mı?”, “Büyük mü, küçük mü?” gibi tek aşamalı sorularla destek verir. Tahmin doğru olmasa da “Ellerinle dikkatlice inceledin.” diyerek çabayı vurgular. Nesne çıkarılıp birlikte incelenir ve adı söylenir. Bekleyen çocuklar arkadaşlarının keşfini sessizce izler; isteyenler tahmin söylemeden yalnızca başparmaklarıyla bir fikirleri olduğunu gösterebilir. Böylece yarışma oluşturulmadan herkesin sırası korunur. Sepet oyunu tamamlanınca öğretmen “Ellerimiz nesneleri keşfetti. Şimdi sesimiz ve bedenimizle okulumuzu anlatacağız.” diyerek geçiş yapar. “Yaşasın Okulumuz” şarkısını önce yavaşça söyler; çocuklardan dinlemelerini ister. Ardından her dizeyi kısa bölümler hâlinde söyler ve çocuklar tekrar eder: “Daha dün annemizin / Kollarında yaşarken / Çiçekli bahçemizin / Yollarında koşarken / Şimdi okullu olduk / Sınıfları doldurduk / Sevinçliyiz hepimiz / Yaşasın okulumuz.” Söylemek istemeyen çocuklar ritme uygun sallanabilir veya elleriyle eşlik edebilir. Şarkı ikinci kez söylenirken öğretmen basit hareketler gösterir: “kollarında” sözünde kendine sarılma, “yollarında” sözünde yerinde yürüme, “okullu olduk” sözünde iki eli yukarı kaldırma ve “sevinçliyiz” sözünde gülümseme. Çocuklar hareketleri taklit eder. Son tekrarda çocuklar güvenli aralıklarla sınıfta yavaşça yürür; “Sınıfları doldurduk.” dizesinde oldukları yerde durup daireye dönerler. Koşulmaz ve birbirine dokunmadan hareket edilir. Hareketin ardından çocuklar nefeslerini düzenlemek için oturur. Öğretmen “Şarkıda okul hakkında neler duydunuz?” diye sorar ve birkaç kısa yanıt alır. Sonra çocukları masalara yönlendirerek boş kâğıt ve boya kalemlerini dağıtır. “Okulda öğrendiğin bir şarkıyı düşün. O şarkıyla ilgili istediğin bir şeyi çiz.” yönergesini verir. Kararsız kalanlara “Şarkıda bir insan, yer, hayvan veya hareket var mı?” diye seçenek sunar. Çocuklar kendi çizimlerini oluştururken öğretmen resmi onlar adına tamamlamaz; kalem tutma ve başlama konusunda gerektiğinde model olur. Çizimler bitince isteyen çocuk resmini gruba gösterir. Öğretmen değerlendirmede kaynak soruları kullanır: “Sepetteki nesneleri dokunarak tanırken hangi ipuçlarını kullandın?”, “Yaşasın Okulumuz şarkısını söylerken neler hissettin?”, “Çizdiğin resimde hangi şarkıyı anlattın? Resimde neler var?” Konuşmak istemeyen çocuk, resmindeki bir bölümü göstererek paylaşabilir. Yanıtlar düzeltilmeden dinlenir ve her çocuğun farklı bir duygu ya da ayrıntı anlatabileceği belirtilir. Son olarak öğretmenin konuya ve 36-48 ay düzeyine uygun hazırladığı çalışma kâğıtları dağıtılır. Öğretmen kısa yönergeyi bir örnek üzerinde açıklar; çocuklar okul ve şarkıyla ilişkili görselleri bulma, eşleştirme veya boyama çalışmasını yapar. Gerektiğinde yönerge tekrar edilir ve çocuklara bireysel destek verilir.