Büyüyünce Ne Olacağım? Meslekleri Tanıyorum

Öğretmen, meslek görsellerini ve her görsele ait meslek materyallerini çocukların rahatça görebileceği şekilde hazırlar. Çocukları yarım ay biçiminde oturtur, görsellerden birini göstererek “Bu kişi ne yapıyor?” diye sorar. Çocukların tek sözcüklü ya da kısa cevaplarını kabul eder; “Evet, doktor insanlara yardım eder.” gibi kısa cümlelerle yanıtlarını genişletir. Sırayla birkaç meslek görseli incelenir. Öğretmen, “İtfaiyeci ne yapar?”, “Aşçı nerede çalışır?” gibi tek soruluk ifadeler kullanır; çocukların görseldeki araçları, kıyafetleri ve yaptıkları işi göstermelerine fırsat verir. Bilmediği bir meslek için çocuk zorlanmaz; öğretmen adı söyleyerek modeli sunar. Öğretmen meslek materyallerini ortaya koyar ve “Bunlar kimin işine yarar, bakalım.” der. Önce bir materyali ilgili görselin yanına kendisi yerleştirip “Bu stetoskop doktorun işinde kullanılır.” şeklinde düşünme biçimini modeller. Ardından çocukları ikişerli ya da üçerli küçük gruplar hâlinde çağırır. Her grup bir materyali seçer, inceleyip uygun olduğunu düşündüğü meslek görselinin yanına bırakır. Çocuklar seçim yaparken “Buraya mı, buraya mı koymak istersin?” diyerek iki seçenek sunulur. Bir eşleştirme farklı olduğunda öğretmen hemen düzeltmek yerine “Bu araç ne işe yarıyor?” diye sorar, görseldeki ipuçlarına birlikte bakar. Her çocuk en az bir materyale dokunur veya bir görseli göstererek katılır. Eşleştirmeler tamamlanınca öğretmen çocukları ayağa davet eder. “Ben bir meslek söyleyeceğim; o mesleğin yaptığı hareketi yapacağız.” der. Örneğin aşçı için karıştırma, doktor için dikkatle dinleme, itfaiyeci için hortum tutma, öğretmen için kitap gösterme hareketleri kısa süreyle birlikte yapılır. Öğretmen “Dur” dediğinde çocuklar güvenli biçimde yerlerinde donar; sonra minderlerine geri gelirler. Bu oyun sırasında hızlı olma ya da kazanma vurgusu yapılmaz. Hareket etmek istemeyen çocuk, bulunduğu yerden eliyle hareketi gösterebilir. Öğretmen “Büyüyünce hangi mesleği seçmek istiyorsun?” sorusunu sorar ve “İstersen bugün tanıdığımız mesleklerden birini, istersen bildiğin başka bir işi çizebilirsin.” diyerek seçim hakkı verir. Çocukların henüz karar vermeyebileceğini de kabul eder: “Karar vermediysen sevdiğin bir meslek görselini seçebilirsin.” Her çocuğa resim kâğıdı ve boya kalemleri verilir. Öğretmen kendi kâğıdında çok basit bir kişi, bir iş aracı ve çalışma yeri çizerek “Önce mesleği yapan kişiyi, sonra istediğin aracı çizebilirsin.” diye model olur; çocukların resmini çizmez ya da tamamlamaz. Çocuklar seçtikleri mesleği resmederken öğretmen masalar arasında dolaşır, kalemi tutma veya fikrini başlatma konusunda kısa destek verir. “Bu kişi ne yapıyor?”, “Yanına ne çizersin?” gibi açık uçlu fakat kısa sorularla çizimi anlatmalarını destekler. Çizimler bitmeye yaklaşınca çocuklar resimlerini ellerine alarak sırayla paylaşım alanına gelir. Konuşmak isteyen çocuk resminde en az bir ayrıntıyı gösterir; konuşmak istemeyen çocuk resmi öğretmene gösterebilir, öğretmen de çocuğun işaret ettiği ayrıntıyı söze döker. Öğretmen her çocuğun anlattığını resmin uygun boşluğuna kısa biçimde yazar. Arkadaşları dinlerken “Resimde hangi mesleği gördün?” sorusuna parmakla göstererek veya tek sözcükle katılabilir. Öğretmen değerlendirmede “Bugün yaptığın resimde neleri çizdin?”, “Büyüyünce hangi mesleği yapmak istiyorsun?” ve “Bu mesleği seçmenin nedeni nedir?” sorularını çocukların dil düzeyine göre tek tek sorar; “İnsanlara yardım ediyor.” gibi kısa yanıtları kabul eder. Öğretmen, son olarak çalışma sayfalarını dağıtır, görseller üzerinden yaşa uygun kısa yönergeyi bir kez modelleyerek açıklar ve çocuklar çalışma kâğıtlarını tamamlarken gerektiğinde bireysel destek verir. Etkinliğin sonunda çalışma kâğıtları çocuklarla uygulanır.