Düzenli olmayı seviyorum

Öğretmen etkinlikten önce sınıfta güvenli bir merak alanı oluşturur: Birkaç oyuncağı yere bırakır, bazı sandalyeleri masadan uzaklaştırır, fon kartonundan hazırlanmış atık kâğıt görünümlerini zemine koyar ve bir dolap kapağını açık bırakır. Yürüme yollarını kapatmaz; küçük veya sivri parçalar kullanmaz. Hikâye kitabını, şarkıyı, kısa videoyu, yapıştırıcıları, çocuk makaslarını, fon kartonlarını, boyama ve çalışma sayfalarını hazırlar. Çocuklar sınıfa girince öğretmen şaşkın bir sesle “Sınıfımız nasıl görünüyor?” diye sorar. Çocukların bakmaları için süre verir; “Düzenli mi, dağınık mı?” diyerek iki sözcüğü hareketle modeller. Ellerini yana açarak dağınığı, ellerini bir araya getirerek düzenliyi gösterir. Ardından “Sizce böyle bir sınıfta rahatça oynayabilir miyiz?” sorusunu yöneltir. Kısa cevapları kabul eder, konuşmak istemeyen çocukların düzenli veya dağınık alanı işaretlemesine fırsat verir. “Eşyalar yerinde olursa onları kolay buluruz ve güvenle yürüriz.” açıklamasını yapar. Öğretmen çocukları küçük gruplara ayırır ve her gruba tek, açık bir görev verir: “Oyuncakları yerine koy.”, “Sandalyeleri masaya yaklaştır.” veya “Kâğıtları topla.” Önce bir oyuncağı alıp yerine koyarak model olur. Çocuklar istedikleri görev grubunu seçebilir. Şarkı açılır; ancak etkinlik yarışa dönüştürülmez. Öğretmen “Hızlı olmak gerekmiyor, dikkatli topluyoruz.” der. Gerektiğinde bir nesnenin yerini gösterir ve çocukla birlikte taşır. Toplama bitince grup sınıfa bakar. “Önce nasıldı, şimdi nasıl?” sorusuyla düzenli ve dağınık kavramları yeniden söylenir. Masalara geçişte öğretmen “Dört küçük adımla masaya gidelim.” der ve çocuklarla 1, 2, 3, 4 diye sayar. Her çocuğa fon kartonu ile düzenli-dağınık temalı boyama sayfası verilir. Öğretmen sayfadaki eşyaları gösterir; çocuklar yerinde duran eşyaları işaret eder. Ardından fon kartonundan önceden hazırlanmış dört büyük parçayı tek tek sayarak sayfaya yapıştırırlar. Makas kullanmak isteyen çocuklar, öğretmenin yakın gözetiminde kalın ve kısa çizgiler üzerinden çocuk makasıyla kesebilir; istemeyenlere önceden kesilmiş parçalar sunulur. Her parça yapıştırıldığında birlikte sayı söylenir: “Bir, iki, üç, dört.” Sanat çalışmaları kururken çocuklar yarım ay biçiminde oturur. Öğretmen “Pengu Düzenli Olmayı Öğreniyor” hikâye kitabının kapağını gösterir ve “Pengu’nun odası düzenli mi olabilir?” diye sorar. Hikâyeyi kısa bölümler hâlinde, görselleri göstererek okur. Uygun yerlerde “Pengu şimdi neyi yerine koysun?” sorusunu yöneltir; çocuklar tek sözcükle cevap verebilir veya görseli gösterebilir. Okuma sonunda her çocuk Pengu’ya bir toplama önerisi söyler ya da bir eşyanın yerini hareketle gösterir. Öğretmen büyük bir 4 sayısını fon kartonundan göstererek “Bu, 4 sayısıdır.” der. Çocuklar havada parmaklarıyla sayının üzerinden gider ve ellerinde dört parmak göstermeyi dener. Ardından hareket oyunu başlar. Öğretmen her hareketi önce yavaşça modeller: dört kez alkışlama, dört kez dizlere dokunma, dört kez çift ayakla küçük sıçrama ve dört kez kolları açıp kapatma. Tek ayak üzerinde zıplamak isteyen çocuklara destek olunur; bunun yerine dört kez ayak vurmayı seçmelerine izin verilir. Her hareket nesne sayar gibi yavaşça sayılır ve çocukların tamamlaması beklenir. Çocuklar kısa “düzenli-dağınık” videosunu izler, ardından şarkıya elleriyle toplama hareketleri yaparak eşlik eder. Video sonrasında öğretmen değerlendirme sorularını sırayla sorar: “Sınıfı toplarken hangi görevi üstlendin?”, “Düzenli olmanın faydaları nelerdir?”, “Düzensiz olmanın zararları nelerdir?”, “4 sayısını gösterebilir misin?” ve “Hangi hareketleri 4 kere yaptık?” Cevap vermek istemeyen çocuklar hareketle gösterebilir. Son olarak konuya ve yaşa uygun çalışma kâğıtları çocuklarla yapılır. Öğretmen düzenli olan resmi gösterme ve dört nesneyi bulup yapıştırma yönergelerini birer birer açıklar, ilk örneği modeller ve gerektiğinde bireysel destek verir. Çocukların çalışma kâğıtlarını kendi hızlarında tamamlamalarına fırsat tanır.