Tatil Heyecanı ve Karne Sevinci

Öğretmen, çocuklar gelmeden minderleri geniş bir alana yarım ay biçiminde yerleştirir; renkli kâğıtlardan hazırlanan karneleri kolayca ulaşabileceği bir yere koyar. Müzikler hazır edilir. Çocuklar karşılanırken “Bugün okulda geçirdiğimiz güzel günleri ve yaklaşan tatili konuşacağız.” denir. Her çocuğun katılmak isteme biçimine saygı duyulacağı, dans etmek yerine müziği oturarak dinleyebileceği belirtilir. “Karne Günü Şarkısı”, “Karne Şarkısı” ve “Dans Et Eğlen Alkışla” sırayla açılır. Öğretmen önce alkış, yavaş adım, kolları açma ve dönmeden yerinde sallanma hareketlerini gösterir. “Beni izle; şimdi alkışla, şimdi dur.” gibi tek basamaklı yönergeler verir. Çocuklar kendi alanlarında dans eder; öğretmen çarpışmayı önlemek için aralarındaki mesafeyi hatırlatır ve müziği kısa aralarla durdurarak sakinleşme fırsatı verir. Öğretmen müziği azaltır ve “Ben küçük kaplanım. Taştan taşa atlarım. Minderleri görünce üstlerine zıplarım.” tekerlemesini söyler. Çocuklar tekerlemenin son sözünde birer birer mindere yürür; isteyenler minderin yanında iki ayakla küçük bir zıplama yapar. Herkes yerine gelince öğretmen “Bedenimiz şimdi dinlenmeye hazır.” diyerek çocukların oturmasına model olur. Öğretmen, “Okula ilk geldiğimiz zamanı hatırlıyor musun? O gün mutlu muydun, meraklı mıydın?” diye sorar. Konuşmakta zorlanan çocuklara gülümseme, elini kalbine koyma ya da başını sallama seçenekleri sunar. Ardından renkli bir kâğıdı göstererek “Bu karne, okulda yaptığın çalışmaların ve geçirdiğin günlerin hatırası. Herkes kendi emeğiyle büyüdü; tıpkı büyüyen bir ağacın meyve vermesi gibi.” der. Karnelerin çocukları karşılaştırmak için değil, onların çabasını kutlamak için verildiğini vurgular. “Tatil, biraz dinlenmek ve enerji toplamak demektir.” açıklamasından sonra öğretmen kısa sorular sorar: “Tatilde uyuyup dinlenebilir miyiz? Oyun oynayabilir miyiz? Evde biriyle vakit geçirebilir miyiz?” Çocukların her cevabını “Sen parkta oynamak istiyorsun.” gibi kısa cümlelerle tekrar eder. Büyükannesini ziyaret etmek, aileyle kek yapmak, evde oyun oynamak ya da başka bir plan söylemek isteyen her çocuğa söz hakkı verir; hiçbir planı olmayan çocuğa “Dinlenmek de güzel bir tatil planıdır.” der. Minderler tatil oyunu için yerinde kalır. Müzik çalarken çocuklar öğretmenin gösterdiği yavaş yürüyüşü yapar. Müzik durunca öğretmen “Dinlen.”, “Esne.”, “Kitap bakıyormuş gibi yap.” ya da “Parkta top oynuyormuş gibi yap.” der ve hareketi önce kendisi gösterir. Çocuklar seçtikleri hareketi yapar. Hızlı davranma ya da doğru hareketi bulma beklentisi oluşturulmaz; öğretmen güvenli hareketleri sözel olarak destekler. Daha sonra çocuklar üç-dört kişilik küçük gruplar hâlinde öğretmenin yanına gelir. Her çocuk renkli bir kâğıt seçer. Öğretmen kâğıdı ortadan bir kez katlamayı yavaşça gösterir; çocuklar dener, ihtiyaç duyanlara el ele destek verilir. Çocuk, katladığı “tatil kartını” tutarak “Tatilde ben...” cümlesini tek sözcükle ya da kısa bir ifadeyle tamamlar. Konuşmak istemeyen çocuk kartının rengini söyleyebilir veya seçtiği bir hareketi yapabilir. Çocuklar yeniden minderlere gelir ve isteyenler tatil kartını arkadaşlarına gösterir. Öğretmen “Okula dönünce bana anlatmak için tatile özel bir anı biriktirebilir misin?” diye sorar. Ardından her çocuğa adıyla seslenerek renkli kâğıttan karnesini verir, “Emeğini kutluyorum; güzel bir tatil geçirmeni diliyorum.” der. Değerlendirmede “Bugün neler yaptık?”, “Karne ne demek?” ve “Tatilde neler yapmayı planlıyorsun?” soruları kısa cevaplar, jestler veya işaret etmelerle yanıtlanır. Son olarak öğretmen konuya uygun hazırlanan çalışma kâğıtlarını dağıtır, resimleri birlikte inceletir ve “Tatilde yapmayı sevdiğin resmi parmağınla göster.” yönergesini modelleyerek açıklar. Çocuklar seçtikleri resmi gösterirken öğretmen her çocuğa gerektiğinde sözel ve fiziksel olmayan yakın destek verir; çalışma kâğıtları çocuklarla yapılacaktır.