Üç rakamını öğreniyorum

Öğretmen çocuklar gelmeden her çocuk için 3 rakamı taç sayfasını ve kuru boyaları masalara yerleştirir; zımbayı çocukların ulaşamayacağı kendi çalışma alanında tutar. Çocuklar yarım ay biçiminde oturduğunda öğretmen önceden taktığı 3 rakamı tacını gösterir ve “Başımda bir rakam var. Bu rakamın adı 3. Birlikte üç parmağımızı açalım: bir, iki, üç.” der. Yönergeyi yavaşça model olur, çocukların parmaklarını açabilmeleri için bekler ve her denemeyi “Üç parmağını gördüm.” diyerek destekler. “3 rakamı iki küçük kıvrıma benziyor; havada parmağımızla yapalım.” diyerek rakamın şeklini büyük kol hareketiyle çizer. Öğretmen “Şimdi sınıfta üç tane hafif ve güvenli eşya bulabilir miyiz?” der. Çocuklar sırayla yakınlarındaki üç nesneyi parmaklarıyla gösterir ya da öğretmenin belirlediği yere getirir. Her çocukla birlikte nesnelere dokunarak “bir, iki, üç” diye sayılır; daha çok ya da az nesne olduğunda öğretmen nesneleri yavaşça ayırır ve yeniden saymayı modeller. Nesneler yerlerine bırakıldıktan sonra öğretmen “Üç sevdiğin meyveyi söylemek ister misin? İstersen yalnızca bir meyve söyle, biz üçe kadar birlikte tamamlayalım.” diyerek elma, muz, armut gibi örnekler verir. Aynı kısa sohbet sevilen hayvanlar için yapılır. Konuşmak istemeyen çocuk üç parmağını göstererek ya da öğretmenin söylediği sözcüğü tekrar ederek katılabilir. Öğretmen “Şimdi kendi 3 tacımızı yapacağız. Önce 3 rakamını istediğin renkle boya.” der ve kendi sayfasında kısa bir boyama hareketi gösterir. Çocuklar taç sayfalarını kuru boyalarla boyar; renk seçimine ve çalışma hızına saygı duyulur. Öğretmen masaları dolaşır, kalemi kavramakta zorlanan çocuğa sayfayı sabitleyerek ya da “Kısa kısa boya.” diyerek destek verir; çocuğun yerine boyamaz. Bitiren çocuk, tacındaki 3’ü parmağıyla gösterip öğretmene götürür. Öğretmen sayfayı çocuğun başına uygun biçimde yerleştirip zımbalar ve “Bu senin 3 tacın.” der. Bekleyen çocuklar sessizce üç parmak gösterme ve havada 3 çizme hareketini tekrar eder. Tacını takan çocuklar boş alanda öğretmenin çevresinde aralıklı durur. Öğretmen önce “Üç adım atınca duruyoruz.” kuralını gösterir; çocuklar öğretmeni izleyerek üç yavaş adım atar ve oturur ya da oldukları yerde donar. Ardından şarkılı oyunu sakin tempoda söyler: “Üçtür benim adım, yürürüm adım adım. Üç adım attım; bir, iki, üç, oturup kaldım.” “Üç elma topladım” bölümünde çocuklar hayalî elma toplama hareketi yapar; “Var bir kemanım, üç kere çaldım; gıy, gıy, gıy.” bölümünde keman çalma taklidi yapar. “Ellerimi çırparım, üç kez çırptım.” sözlerinde birlikte üç kez alkışlarlar. “Hepinizi yakaladım” denildiğinde kimseye dokunmadan herkes olduğu yerde donar; öğretmen “Yakalandın, şimdi yeniden oyuna katılabilirsin.” diyerek oyunun neşeli ve kapsayıcı biçimde sürmesini sağlar. Oyun sonunda çocuklar tekrar oturur ve dileyenler tacını arkadaşlarına gösterir. Öğretmen “Bugün hangi rakamı tanıdık?”, “3 rakamı sence neye benziyor?”, “3 tacımızı beğendin mi?”, “Daha önce hangi rakamların tacını yapmıştık?” ve “3 rakamı oyununda eğlendin mi?” sorularını tek tek, yanıt için bekleyerek sorar. Sözel yanıt vermeyen çocuk, üç parmak göstererek, tacını işaret ederek veya başını sallayarak düşüncesini paylaşabilir. Etkinliğin sonunda öğretmen konuya uygun hazırlanan çalışma kâğıtlarını dağıtır; “Üç olanları parmağınla gösterelim, sonra yönergedeki yeri boya.” gibi kısa ve tek basamaklı yönergeyi kendi kâğıdında modelleyerek açıklar. Çocuklar çalışma kâğıtlarını yaparken öğretmen gerektiğinde nesneleri birlikte sayma, üç parmak gösterme ve yönergeyi yeniden söyleme desteği verir; çalışma kâğıtları çocuklarla yapılır.